۲۲ سال پیش همین روز توی غرب تهران، یه پسری بدنیا اومد که شد نورچشم علی و فریبا اما چرا اونموقع تهران بودن؟ چون علی و فریبا داشتن فوق لیسانسشونو میگرفتن و موقت کوچ کرده بودن تهران و خب این باعث شد اولین عضو خونواده با تنهایی زیاد ورود کنه به این دنیا فریبا خودش دست خودشو گرفت برد بیمارستان تا پسر کوچولوشو بدنیا بیاره علی هم از دانشگاه خودشو سریع رسوند بیمارستان خلاصه پسر آبان ماهی ما، اینجوری شروع کرد تجربه ی زندگیو فریبا اسمشو گذاشت سینابا فاصله ی کوتاهی دختر فریبا و علی هم بدنیا اومد اسم دختر کوچولو شد سارا
این دختر و پسر یکم بزرگ شدن فریبا و علی هم تصمیم گرفتن با تموم شدن درسشون برگردن شهرشون پسر آبان ماهی ما همینجوری که بزرگ میشد ، قند توی دل همه آب میکرد یه جوری مهرش به دل همه نشسته بود که نگو و نپرس این خواهر و برادر بزرگشدن با کلی سر و کله زدن با همدیگه دعوا ، قهر ، کلکل ، بازی، هرچیزی که توی دنیای خواهر برادرا هست خواهر قصه جونش به جون پسر ابان ماهی بند بود حتی نمیتونست تصور کنه اگر یه روز نباشه ، زندگی چه شکلی میشه ولی خب مثل اکثرقصه ها، اخر این قصه هم خوب تموم نشد فروردین هفت سال پیش ، پسر ابان ماهی ، خواهر کوچیکه رو تنها گذاشت و برای سارا فقط خاطرات و یه مشت لباس و وسیله موند و امشب ۲۰ آبان، سینای قصه اگر بود تولد ۲۲ سالگیشو جشن میگرفت
تولدت مبارک جون من یه روزی یه جایی دوباره همو میبینیم و اولین کاری که میکنم اینه که محکم میزنمت برای تموم این سال هایی که تنهام گذاشتی ولی بعدش محکم بغلت میکنم به اندازه ی تموم روزایی که ندیدمت هرچقدرم از بغل کردن بدت بیاد ولی من به زور میچسبم بهت و ولت نمیکنم همیشه توی قلب منی توی ذهن منی
و بدون دلم برات خیلی تنگ شده بیشتر از بی نهایت
کلمه ای که بتونه اندازه ی دلتنگیمو نشون بده هنوز کشف نشده ولی تو فکر کن به اندازه ی تموم ستاره های توی آسمون
تولدت مبارک قلب من
۲۰/آبان ماه /۱۴۰۵