خیلی برام سواله که آرزوهامون رو بر چه اساسی انتخاب میکنیم؟
از کجا میفهمیم این آرزو برای ماست ؟
آرزوهامون چجوری میان توی ذهنمون ؟
چند روزه اخیر زندگیم به آرزوهایی که دارم فکر کردم و قسمت غم انگیزش اینجا بود که حتی نمیدونستم چرا این آرزومو دوست دارم .
بعضی از آرزوها مارو تبدیل به انسان های غمگین تری میکنن ، در کنارش بعضی از آرزوها یه جوری ذوق و هیجان ما رو بیدار میکنن که انگار یه جا ثابت نشستن سخته
سخت ترین قسمت آرزو اونجاست که بعد یه مدت طولانی متوجه بشی این آرزو برای تو نبوده و نیست و اشتباه انتخاب کردی
توی اون لحظه انگار کوهی از ناامیدی و غم میان و میشینن روی شونه هات ، و تو مجبوری به اندازه تموم روزایی که آرزوتو توی ذهنت داشتی ، این کوه ناامیدی رو حمل کنی و این خیلی سخته!
