خیلی وقت ها سکوت با زبان نیست. خیلی وقت ها چشم سکوت می کنه از اشک، ابروها فراموشی می گیرند اخم را و قلب شب را چنگ می زند و از سپیده دم فراری می شود.
همه از پیچیده بودن زنان می گویند من از غصه هایشان می گویم. از دختری که خواست اما نشد جنگید اما نشد صبر کرد و صبر و بازم صبر.
به گمانم در این دنیا چهار چیز تمامی ندارند:
اول کسانی که در هر حال و همیشه قضاوت می کنند.
دوم انتظار
سوم زمان
و چهارم صبر
شاید من عجول باشم اما کجای دنیا نوشته اینگونه زندگی کردن؟
گاهی آنچنان پرس می شوم زیر فشار ترس،قضاوت و سکوت که چاره ای جز تسلیم شدن در این هیاهوی توقع،ندارم راهی.
زهراسرداحی
