یادم نمیشه روزی که با دوتا دختر بچه کوچولو تو حرم برای مدت کوتاهی هم کلام شدم، اسمشون رو پرسیدم، یکی فاطمه بود و آن یکی هم زینب، من هم گفتم اسمم ریحانه س،
تا این رو شنیدن از ته دل خندیدند...!!
فاطمه پرسید مگه میشه اسم یک پسر ریحانه باشه؟!! گفتم آره... چرا نشه؟!!
چشماشون گرد شده بود و با تعجبِ شیرینی منو نگاه میکردند، من هم بدون اینکه خندهام بگیرد ادامه دادم،
بیاین با هم دوست بشیم، نگاهی به هم کردند و دوباره خندیدند، آخ که چقدر روسری گلدار روی سرشان خندهای این دوقلوها رو زیباتر و شیرینتر میکرد، دلم میخواست قورتشان بدهم،
گفتم شما تو خونه به مامانتون کمک میکنین؟؟ زینب گفت نه، ما فقط بازی میکنیم، مگه تو به مامانت کمک میکنی؟ گفتم معلومه که کمک میکنم، خونه رو جارو میکنم، تو ظرف شستن کمکش میکنم، آشپزی میکنم، فاطمه با تعجب گفت مگه مردها تو خونه ظرف میشورن ؟! صدایم را شبیه دختر بچه ها کردم،.... اِ... وااا... آره عزیزم من که گفتم اسمم ریحانهس،
از خنده صورتشون سرخ شده بود، براشون خیلی شیرین و بامزه شده بودم، کلی با هم گفتیم و خندیدیم، دست آخر گفتم: قشنگای من، من اسمم محمدرضاس، ریحانه نیست، ولی همیشه به پدر و مادرم تو خونه کمک میکنم خصوصاً به مادرم، فاطمه و زینب جدی و عاشقانه دست هاشونو زیر چانه شوند گذاشته بودند و حرف های منو گوش میکردند ، بچه ها...!! من برا مامانم آشپزی میکنم، ظرف میشورم، خونه رو مرتب میکنم، حتی خونه رو هم جارو میکنم، و گاهی وقت ها هم لباس میشورم، چون خدا هرکی رو که به پدر و مادرش کمک کنه خیلی دوست داره و فرشته ها براش دعا میکنن، خدا تو قرآن میگه به پدر و مادرتون کمک کنید برا همین منم همیشه بهشون کمک میکنم،
آن روز گذشت و فاطمه و زینب رفتند، و من مطمئن بودم چون مثل خودشان بچه شده بودم و قدم در دنیای کودکانه آنها گذاشته بودم حرف هایم تاثیرگذار بود،
گاهی بچه ها فقط به کودک شدن نیاز دارند، باید کودک بشوی و کودکانه با آنها حرف بزنی،
محمدرضا محمودی