تقریباً یک سالی میشد ازش خبری نداشتم ، بعد از اینکه ازدواج کرد حالم خیلی خراب شد آن اوایل حال و حوصله هیچ چیز و هیچ کس را نداشتم خیلی زمان برد تا به قول مادرم روبرا شدم
پنجشنبه ، حوالی عصر بود انگار حس خوبی داشتم آن روز ، کتاب (یادت باشد) خاطرات شهید سیاهکالی مرادی را برداشتم رفتم سمت باغ ملی ، با خودم گفتم تو این هوای خوب یه گوشه تو پارک میشینم کتاب میخونم ، راستش از کتاب خواندن حس خوبی میگرفتم ، مخصوصاً اگه اون کتاب داستان زندگی یک شهید به روایت همسر میبود
وارد پارک شدم یه جای خلوت و آرام زیر سایه درختی بزرگ روی یه نیمکت نشستم ، سایه درخت ها بزرگ بود ، آنقدر بزرگ که گویا پناهی برای دل های خسته بود ، رو به روی من یک فوّاره ای به چشم میخورد انگار خراب به نظر میرسید ، نسیمی خنک در رفت و آمد بود تا فضا را دلچسب تر کند
مقابل من کمی آن طرف تر پیر مرد پیرزنی بودند که رو نیمکت نشسته بودند و با هم گپ میزدند حاجی هم گاهی قربون صدقه حاجیه خانومش میشد آن سمت دیگر یک گربه سفیدِ قشنگ روی سبزه ها لم داده بود و انگار وظیفه داشت فقط مرا نگاه کند، مثل آدم های فضول چشم دوخته بود به من...
سرم تو کتاب بود ، به قول خودم داشتم کتاب میخوندم ولی زیر چشمی حواسم به همه چی بود حتی به آن دختر و پسری که آن طرف حوضِ فواره نشسته بودند و با هم گپ میزدند خیلی دور بودند ولی خوب در محدوده دید من قرار داشتند
نگهبان پارک خیلی رو مخ رژه میرفت ، بسکه در می رفت و می آمد ، والا نمیدونم دنبال چی بود!
مطالب کتاب ، هر صفحه جذاب تر و گیرا تر میشد ، بین این کتابهایی که از شهدا به روایت همسراشون خوانده بودم این یکی خیلی قشنگ به نظر میرسید حتی یه جاهایی از کتاب انگار شرط اینکه مطلب رو بخونی این بود که گریه تحویل بدی به نویسنده...
دیگه حواسم رفته بود فقط سمت صحبت هایی که همسر شهید از حمیدش میگفت مخصوصا آن قسمتی که رفته بودند طلا فروشی تا حلقه ازدواج بگیرند ، همسر شهید روایت میکرد: آنجا حمید آقا یه حرفی زد البته با چاشنی یه کوچولو شوخ طبعی همراه بود ، من به حرف ایشون خندم گرفت ، وقتی اومدم خونه کلی گریه کردم ، که چرا با حرف یه نامحرم خندیدم؟!!! ، اینجا خیلی برام باحال بود..
تقریباً یه صد و بیست صفحه ای خونده بودم، نشانی رو گذاشتم لای کتاب و گذاشتمش رو میز گردی که جلوم بود ، همانطور نشسته چند حرکت کششی انجام دادم یه خورده خستگیم در بره چشمم افتاد به بلندی درخت ها ، به آفتابی که لا به لای برگ ها ، آن بالا میرقصید چند لحظه ای توجه مرا به خود جلب کرده بودند ، سرم را که پایین آوردم دقیقاً رو به روی من جوانی روی زانو در حالت نیمچه نشسته بود و انگار بند کفشش را میبست
سرم را کمی بالاتر آوردم ، چشمانی انگار با همه توانش داشت مرا نگاه میکرد ، دو چشم آشنا بی امان خیره شده بود به چشمانی که برای او هم آشنا بود ، صورتی سرخ ، چهره ای متحیر ، گلویی پر از حرف و بغضی که انگار مجالی برای ترکیدن در آن شرایط پیدا نمیکرد ، نگاهش در یک لحظه تمام گذشته را روی دلم ریخت
آب در گلویم جمع شده بود ، نمی توانست راهی پیدا کند تا پایین برود
نفسم در سینه زندانی شد ، انگار زمان از حرکت ایستاد ، نسیم لحظه ای درنگ کرد تا مرا تماشا کند که چه میکنم
نمیدانستم باید چکار کنم! یا چه بگویم!
خیلی برایم سخت بود ، چشمانی مرا نگاه میکرد که روزی قوت قلبم بود
هر طور میشد باید طبیعی رفتار میکردم ، رفتاری باید نشان میدادم که انگار او را نمیشناسد ، دیگر او شریک یک زندگی شده ، به قول امروزی ها متعهد است ، نباید یک نگاه، یا نگاه من خدشه وارد میکرد به آن تعهد ، آن جوان هم کاملاً بی خبر درگیر بند کفشش خوشحال چیزی انگار زمزمه میکرد با خودش ، من باید کاری میکردم تا او در همان بی خبری بماند
نگاهم را عادی کردم طوری که انگار هیچ وقت نه او را دیده ام و نه او را میشناسم ، در همان حال سرم را برگرداندم ، نگاهم را به پسر بچه ای گره زدم که داشت با توپش بازی میکرد ، صدایش زدم ، آقا پسر بیا ، بیا هم بازی کنیم ، خودم را سرگرم آن پسر کردم او هم خیلی متعجب شد ولی انگار قانع شد که واقعاً او را فراموش کردم ، جوان بلند شد و دستش را گرفت و رفتند ، خیلی ساده ، خیلی آرام و خیلی...
گذشت و حالم خیلی گرفته بود داشتم از خیابان رد میشدم چشم افتاد به ضریح امام رضا علیه السلام، همان جا ، کنار جاده ، داخل پیاده رو، دقیقاً وسط آن همه سر و صدا ، برو بیای مردم ، هیاهوی ماشین ها ، نگاه و توجهم را سخت دخیل کرده بودم به حرم، به آن ضریح نورانی که در ظلمت شب میان زمین و آسمان جولان میداد
توسل کردم گفتم آقاجان حالا که او قسمت من نشده همین الان ، همین امروز و همینجا مهر من را از دل او و مهر او را از دل من بیرون کن...
نگارش:
محمدرضا محمودی