#قسمت‌اول
بهمن بشکن می‌زد و پشت فرمان برای خودش آواز می‌خواند، انگار دنیا شده بود مال او، پشت چراغ قرمز چشمش افتاد به پسرک دست فروش، شیشه دودی اش را پایین داد، با همان لحنی که می‌خواند پسر را صدا زد، آهای پسر خوب بیا اینجا ببینم، پسرک با چشمانی پر از تعجب در خیال اینکه چه شده امروز یکی او را با ریتم آهنگی صدا می‌زند؟؟! فرصتی برای فکر کردن به این سوال ذهنش نداد خیلی سریع جلو رفت به خیال اینکه الان از من چیزی قرار است بخرد، سلام کرد.... چقدر خوشحال و زیبا امروز یکی جوابش را داد... سلام عزیزم سلام پسر خوب و بلافاصله یک تراول ۲۰۰ هزار تومانی از جیب کتش درآورد و داد به پسرک دستفروش، بگیر تو هم مثل من خوشحال باش، امروز هم روز شانس من است و هم روز شانس تو، پسر پول را گرفت ولی طوری که باید خوشحال نشد.... برای بهمن عجیب بود!!، پرسید انگار خوشحال نشدی؟؟!!..... چرا چرا ولی به هر شانسی نمیشه اعتماد کرد، مرد قهقهه‌ای سر داد و با دیدن چراغ سبز با یک خداحافظی از پسر به راهش ادامه داد،
به خانه رسید، مثل همیشه پشت در، زیبا به استقبالش آمده بود، کوتاه همسرش را بغل گرفت، درِ گوشش گفت: امروز یک پرونده توپ گیرم اومد خیلی توپ، شانس در خانه من را هم زد، زیبا هم نشان می‌داد که خوشحال است ولی زیاد دنبال این نبود که برایش تعریف کند، کت و کیفش را گرفت، گفت لباس‌هایت را در بیار ناهار حاضره، بهمن انقدر خوشحال بود که امروز اخلاقش کلاً فرق داشت نه به دیروز و پریروزش و نه به امروز، باشه عزیزم شما غذا بکشی دستام رو شستم و اومدم، زیبا دوست نداشت چیزی بپرسد ، بهمن هم چیزهایی از شانس و پرونده خوبش می‌گفت که به درد زیبا نمی‌خورد، عصر زیبا نوبت آرایشگاه داشت حوالی ساعت ۵ بود که از خانه رفت، بهمن منتظر تماس سپیده روی مبل نشسته بود دقیقاً ۵ و ۱۰ دقیقه سپیده تماس گرفت و گل از گل بهمن شکفت، صحبتِ گرم و لطیفی بین بهمن و سپیده رد و بدل شد، بهمن ۳۲ ساله شده بود شبیه ۲۳ سالگی اش، همان روزهایی که قربان صدقه زیبا جانش می‌شد، به سپیده قول می‌داد همین که کارهای مشاوره قبل طلاقتان تمام شود و از شر آن امیر لعنتی راحت بشی خودم میشم همه کاره ات، گران نباش چند روزی هم بیشتر طول نمی‌کشه، فردا که آخرین جلسه مشاوره بود، بهمن یک ساعت زودتر در دفتر کارش حاضر شده بود، دفترش را مرتب می‌کرد، دو تا شمعی که گرفته بود را روشن کرد، میخواست فضا را آنطور که دلش می‌خواهد نشان دهد، پیرهن صورتی خوش رنگش را که زیبا برایش گرفته بود به تن داشت، با همان کت و شلوار مشکی که به قول خودش خاص به نظر می‌رسید، همانی که جلیقه طلایی رنگش چشمان طرف را به خود جلب می‌کرد، ادکلن مارلی گلوووِی اش به فضای اتاق حاکم شده بود دقیقاً همانطور که دلش میخواست، روی دست و پایش بند نبود انگار نه انگار که جلسه مشاوره است البته اسمش جلسه مشاوره بود ولی بهمن چیزهای دیگری در سر داشت، مرتب می‌رفت و از منشی سوال می‌کرد که خانم امینی اومده یا نه، نمی‌دانست چه کار بکند ته دلش هم دلهره‌ای دیده می‌شد ولی غرق شده بود در میان حال خوبش و توجهی به آن نمی‌کرد پشت میزش روی صندلی نشست گوشی را برداشت و با چند تا کلید کردن آن را در گوشش گذاشت دو سه تا بوق که خورد پشت بندش صدای سپیده به گوش رسید عزیزم کجایی پس؟؟ خیلی وقته منتظرتم یک جمله گفت نزدیکم صبر کن دارم میام
هنوز ۴ دقیقه نشده بود که انگار کسی پشت در به نظر میومد ، انقدر حواسش بهمن به در بود که حس کرد الان کسی پشت در دستش روی دستگیره است و می‌خواهد در را باز کند نفسش حبس شده بود، کمی صورتش قرمز به نظر می‌رسید، در دفترش باز شد، بهمن لبخندی روی صورتش گذاشت تا تحویل سپیده بدهد ولی انگار ماجرا قرار بود چیز دیگری رقم بخورد، سایه ای نمایان شد، دو پا کمی جلو آمد، خیلی زود خنده‌ای که میخواست به چشمان سپیده بیاید جول و پلاسش را جمع کرد و از معرکه فرار کرد، سرخی تماشایی هم لحظه‌ای روی صورت بهمن نشسته بود، بدنش شل شد نفسش به سختی میان گلویش در رفت آمد بود ، بعد اینکه موفق شد آب مانده در گلویش را به زحمت پایین بدهد با اندک سعی کرد خود را طبیعی نشان دهد، گفت سلام زیبا جان... قشنگ می‌توانستم صحنه را شبیه صحنه ای تصور کنم که یک دزد، در خانه ای گیر افتاده و با باز شدن در، صاحب خانه را دیده و به اون سلام کرده ، زیبا که یک دستش روی در بود آن یکی دستش را مشت کرده و می‌فشرد بهمن از ابروهای گره کرده زیبا می‌توانست چیزهای زیادی را بفهمد ولی بیشتر از این ابروهای گره خورده انگار بهمن از سفیدی چشمان زیبا ترس داشت،
سلام زیبا جان؟؟! مطمئنی؟؟ یعنی منتظر سپیده نبودی ؟!! البته اسمش مژگانه من بهش گفتم خودشو سپیده معرفی کنه ، بهمن که تازه متوجه شده بود ماجرا از چه قرار است، خودش را شبیه کِشتی‌ای می‌دید که در آستانه غرق شدن در یک دریای طوفانی بود، در همین حال خیلی زود ذهنش رفت سمت آن پسرک دستفروش، آن روز جمله‌ای را به بهمن گفت که به آن توجه نکرد... به هر چیزی نمیشه گفت شانس، پس همیشه بهش اعتماد نکن...
محمدرضا محمودی
آبان ماه ۱۴۰۵بود چیز دیگری اتفاق بیفتد...
