من توی زندگیام به یک نتیجه رسیدهام:
شاید نباید از خدا چیزی خواست.
نه به این معنا که خدا نمیدهد؛ بلکه به این معنا که ما نمیدانیم چه چیزی را باید از او بخواهیم.
ما معمولاً وقتی چیزی را میخواهیم، آن را «خوب» میدانیم و وقتی به آن نمیرسیم، خیال میکنیم اتفاق بدی افتاده است. بعد شروع میکنیم به اصرار، دعا و التماس؛ انگار بهتر از خدا میدانیم چه چیزی به صلاح ماست.
اما شاید مسئله این باشد که خدا قرار نیست مجری خواستههای ما باشد.
شاید رابطه ما با خدا نباید بر اساس «خواستن و گرفتن» شکل بگیرد.
من ترجیح میدهم بابت چیزهایی که تا امروز به من داده شده، شکرگزار باشم؛ بابت بودن، فرصت زندگی، آدمهایی که در مسیرم قرار گرفتهاند و تمام نعمتهایی که آنقدر به آنها عادت کردهایم که دیگر آنها را نعمت نمیبینیم.
اما برای آینده، انتظار خاصی ندارم.
اگر چیزی واقعاً لازم باشد، شاید خودش به وقتش برسد. اگر هم نرسید، شاید قرار نبوده برسد.
چون ما فقط یک تکه کوچک از این پازل را میبینیم و با همان تکه کوچک، درباره تمام زندگیمان حکم صادر میکنیم.
گاهی چیزی را با تمام وجودمان میخواهیم و وقتی نمیشود، میگوییم:
«خدایا، من اینهمه از تو خواستم. مگر برای تو کاری داشت؟ چرا ندادی؟»
اما از کجا معلوم آن چیزی که ما اسمش را «نیاز» گذاشتهایم، واقعاً نیاز ما بوده باشد؟
از کجا معلوم اگر آن خواسته برآورده میشد، زندگیمان بهتر میشد؟
و از کجا معلوم نرسیدن به بعضی خواستهها، خودش بخشی از همان زندگیای نباشد که قرار است تجربه کنیم؟
برای همین، من دیگر نمیخواهم با خدا وارد معامله شوم.
نمیخواهم بگویم «این را به من بده و من هم چنین میکنم» یا آنقدر التماس کنم که اگر خواستهام برآورده نشد، احساس کنم خدا به من بدهکار بوده است.
از خدا فقط بابت آنچه داده تشکر میکنم؛ و درباره آنچه نداده، سعی میکنم سؤال کمتری داشته باشم.
شاید ایمان واقعی، فقط این نباشد که باور داشته باشی خدا میتواند هر چیزی را به تو بدهد؛
شاید بخش دشوارتر ایمان این باشد که بپذیری ممکن است چیزی را که با تمام وجودت میخواهی، به تو ندهد؛ و تو باز هم بتوانی زندگی کنی، شکرگزار باشی و به راهت ادامه بدهی.
شاید آرامش از همان جایی شروع میشود که آدم دست از تعیین تکلیف برای خدا برمیدارد.
نه از او طلبکار میشود، نه برای هر نرسیدنی، خودش را سرزنش میکند.
فقط میگوید:
«آنچه دادی، ممنونم.
آنچه ندادی، حتماً دلیلی داشته که من از آن بیخبرم.
من دیگر اصراری ندارم.»