
خداوند زن و مرد را با ویژگیهای متفاوتی آفریده و متناسب با مأموریت هرکدام، امکانات و قابلیتهای خاصی هم در وجودشان قرار داده است.
اینکه یکی قابلیتی دارد و دیگری ندارد، نه نشانه برتری است و نه نشانه ضعف.
هرکدام با تمام ویژگیهای خوب و بدشان، برای جنس مقابل جذابیتها و کارکردهای خاص خودشان را دارند.
اما موضوع بحث ما زن است.
این مخلوق خاص خداوند، از میان هزاران ویژگیاش، یک قابلیت جالب دارد که میخواهیم درباره آن صحبت کنیم:
زن به محبت و توجه نیاز دارد. نه اینکه صرفاً دوست داشته باشد؛ نیاز دارد!
برای اینکه بحثمان راحتتر شود، بیایید کمی مهندسیاش کنیم!
فرض کنیم هر زن در شبانهروز به ۱۰ واحد محبت و توجه نیاز دارد.
اگر این ۱۰ واحد را دریافت کند، زندگی عادیاش را ادامه میدهد.
اگر بیشتر دریافت کند، به وضعیتی میرسد که میتوان اسمش را گذاشت «چشم و دل سیر».
اما اگر کمتر از ۱۰ واحد دریافت کند، اتفاق جالبی میافتد:
رادارهایش فعال میشوند!
بله، رادار محبتیاب!
قابلیتی که ظاهراً خداوند در وجود زن قرار داده تا کمبود محبت و توجه را تشخیص دهد.
پس فعال شدن این رادار، بهخودیخود نشانه بد بودن زن نیست؛ درست مثل گرسنگی که نشانه بد بودن انسان نیست.
وقتی گرسنه میشوید، بدنتان آلارم میدهد و مغزتان دنبال غذا میگردد.
حالا یک سؤال:
اگر زنی از نظر عاطفی گرسنه باشد، چه اتفاقی میافتد؟
جالبتر اینکه آقایان هم رادار مخصوص خودشان را دارند؛ راداری که ظاهراً در دریافت امواج رادار محبتیاب خانمها بسیار قوی عمل میکند!
و درست در همین نقطه است که بعضی آقایان با کمک شیطان وارد عملیات میشوند!
حالا برسیم به سؤال اصلی:
چه کسانی مسئول تأمین این ۱۰ واحد محبت و توجه هستند؟
پدر، برادر، همسر و فرزند پسر؛ هرکدام به اندازه سهم و مسئولیت خودشان.
اما بیایید ببینیم چرا بعضی از آقایان این ۱۰ واحد را تأمین نمیکنند؟
چون:
نمیخواهند.
خستهاند.
حوصله ندارند.
محبتشان را جای دیگری خرج میکنند.
یا اصولاً معتقدند زن باید با همان مقدار توجهی که هر چند وقت یکبار از سر لطف دریافت میکند، تا آخر عمر شارژ بماند!
به هر حال، بعضی از آقایان در انجام وظیفه عاطفی خودشان کمکاری میکنند.
نکته جالب اینجاست که خیلیهایشان هم میدانند کمکاری میکنند.
میدانند زنشان به محبت بیشتری نیاز دارد.
میدانند بیتوجهی چه پیامدهایی دارد.
اما بهجای اینکه مشکل را حل کنند، راهحل خلاقانهتری پیدا میکنند!
بهجای پر کردن مخزن محبت، درِ خروجی را جوش میدهند!
یعنی بهجای اینکه به زن محبت و توجه بیشتری بدهند، دورش دیوار میکشند تا مبادا کسی از بیرون بتواند کمبودهای عاطفی او را جبران کند!
حالا زن اعتراض میکند:
«چرا من را محدود میکنی؟ چرا برای رفتوآمد و ارتباطاتم تصمیم میگیری؟ چرا به من اعتماد نداری؟»
اینجاست که آقایان یک ابزار مدیریتی فوقالعاده در اختیار دارند!
ابزاری که سالها روی آن سرمایهگذاری فرهنگی شده و از کودکی در مغز زن و مرد فرو میرود:
ناموس و غیرت!
تو ناموس منی!
من غیرت دارم!
مگه مرد نیستی؟ غیرت نداری؟
بیناموس!
و به این ترتیب، یک مسئله ساده عاطفی تبدیل میشود به یک مسئله حیثیتی!
دیگر کسی نمیپرسد چرا محبت نکردی؟
چرا توجه نکردی؟
چرا نیاز عاطفی همسرت را نادیده گرفتی؟
همه فقط درباره غیرت حرف میزنند!
چه اختراع هوشمندانهای!
اول نیاز عاطفی را تأمین نمیکنی، بعد به اسم غیرت، راه تأمین آن از مسیرهای دیگر را هم میبندی!
البته باید اعتراف کرد که این روش از نظر مدیریت بحران واقعاً خلاقانه است؛ فقط یک ایراد کوچک دارد:
بهجای حل بحران، صورتمسئله را زندانی میکند!
حالا یک نکته جالب دیگر:
اگر به بعضی جوامع نگاه کنید، میبینید افراط در غیرت و بیتفاوتی نسبت به روابط همسر، گاهی در کنار هم دیده میشوند.
انگار بعضی مردها در تأمین محبت و توجه خسیساند، اما در اعمال محدودیت دستودلباز!
البته این موضوع را نباید به همه مردان یا همه جوامع تعمیم داد.
اما برسیم به یک استثنای مهم.
ممکن است کسی بگوید:
«پس چرا بعضی از زنها با وجود دریافت محبت و توجه کافی، باز هم وارد روابط خارج از چارچوب میشوند؟»
اینجا باید یک تفاوت را در نظر گرفت.
گاهی مسئله کمبود محبت نیست؛ بلکه پای جذابیت، هیجانطلبی، فرصتطلبی یا فریبکاری در میان است.
بعضی افراد، چه مرد و چه زن، مهارت خاصی در شناسایی نیازهای عاطفی دیگران دارند و از همین نقطه وارد میشوند.
میتوان اسم این کار را گذاشت هک کردن رادار محبتیاب!
این افراد دقیقاً میدانند چه چیزی را باید بگویند، چه رفتاری نشان بدهند و چه احساسی را در طرف مقابل زنده کنند.
اما یک نکته را فراموش نکنیم:
کمبود محبت میتواند زمینه آسیبپذیری را فراهم کند، اما هیچکس را از مسئولیت انتخابها و رفتارش معاف نمیکند.
همانطور که کمکاری یک مرد خیانت را توجیه نمیکند، نیاز عاطفی یک زن هم مجوز خیانت نیست.
و در نهایت، شاید بد نباشد آقایان یکبار برای همیشه به این سؤال پاسخ بدهند:
اگر واقعاً نگران حفظ زندگی مشترک، وفاداری و آرامش خانواده هستید، چرا بهجای اینکه برای تأمین نیازهای عاطفی همسرتان وقت بگذارید، تمام انرژیتان را صرف کنترل او میکنید؟
چرا برای دیوار کشیدن اینقدر هزینه میکنید، اما برای ساختن رابطه نه؟
شاید وقت آن رسیده که بهجای نگهبانی از ناموس، کمی هم مسئولیت همسر بودن را یاد بگیریم!
طرف خیلی حرفه ایه ?