
فرض کنیم یک شرکت داریم و در این شرکت با یک نفر از جنس مخالف شریک هستیم.
(فعلاً بحث ازدواج را کنار بگذارید.)
هر کدام از ما ۵۰ درصد سهام داریم.
در چنین شرکتی، هر فرد وظایف مشخص و معینی دارد که ملزم است آنها را بهدرستی انجام دهد؛ بدون کموکاست.
از طرفی، چون سودآوری شرکت خوب است و اگر شرکت از هم بپاشد، باید خسارت، مالیات و هزینههای زیادی بپردازیم، یک تعهد درونی هم داریم که تا جایی که میشود، این شرکت را حفظ کنیم.
هر فردی وظایفی دارد و در مقابل، از طرف دیگرش هم انتظاراتی دارد.
اگر یکی از ما کارش را درست انجام ندهد، شرکت میلنگد. این لنگیدن هم ممکن است تا یک جایی ادامه پیدا کند، اما بالاخره یک روز کار به اختلاف، دعوا و... میکشد.
اگر یکی مدام کارهای خودش را بیندازد گردن دیگری، طرف مقابل هم تا یک جایی تحمل میکند و بالاخره صدایش درمیآید.
در ضمن، در این شرکت هر کس یکسری وظایف اصلی دارد و یکسری وظایف فرعی.
اول باید به وظایف اصلیاش برسد و بعد سراغ وظایف فرعی برود.
کار بیرون و مشکلات بیرون هم ربطی به شرکت ندارد.
خستهای؟ مشکل داری؟ درگیری فکری داری؟ روز بدی داشتی؟
همه اینها قابل درک است، اما وقتی وارد شرکت شدی، باید وظیفهات را به نحو احسن انجام بدهی.
البته در این میان، وقتی کارهایت را انجام دادی، میتوانی گوشیات را هم یک چک بکنی؛ به شرطی که به کارهای شرکت آسیب نزند.
میتوانی در حد یک چای خوردن هم به خودت استراحت بدهی، چون میدانی کارهای شرکت روی زمین نمانده است.
حق مرخصی هم داری؛ و این خیلی مهم است.
همه چیز هم نصفنصف است.
اگر سود کنیم، نصفنصف.
اگر ضرر کنیم، نصفنصف.
کلاً باید وجدانت راحت باشد که با وجود اینکه ۵۰ درصد سهام داری و ۵۰ درصد مسئولیت کارها هم بر عهده توست، مثلاً ۵۵ درصد کار کردهای و جلوی وجدان خودت احساس نکنی که به شریک زندگیات دینی داری.
البته در این میان، وظایف باید منصفانه و بر اساس تواناییهای طرفین تقسیم شود.
اینطور نباشد که یک طرف از صبح تا شب بدود و طرف دیگر دائماً در حال استراحت باشد.
در این شرکت، اول باید کارهای خودت را درست انجام بدهی، بعد از طرف مقابل ایراد بگیری که مثلاً چرا آن دو درصد از کارش میلنگد.
نه اینکه خودت مدام گند بزنی و بعد به خاطر چند اشکال جزئی طرف مقابل، دست پیش را بگیری و شروع کنی به طلبکار شدن.
حالا بد هم نیست و به قول معروف، به جایی هم برنمیخورد که بعد از انجام وظایف خودت، کمی هم به طرف مقابل کمک کنی.
در ضمن، چون طرف مقابلت یک زن خوشگل و مامانی است (یا یک مرد خوشتیپ و دخترکش!)، میشود وسط این همه وظایف شرکتی، یک جای خلوت گیرش آورد، یک لب هم ازش گرفت و...!
آن وقت این شرکت، بهجای اینکه صرفاً یک شرکت سهامی، تضامنی و... باشد، تبدیل میشود به شرکت زندگی مشترک.
و با اضافه کردن چاشنی عشق و محبت، میشود این شرکت را بهخوبی اداره کرد و به سودآوری رساند.
فلسفه من این است:
زندگی مشترک مانند یک شرکت سهامی با یک جنس مخالف است؛ با این تفاوت که در این شرکت، علاوه بر مسائل کاری، مسائل زناشویی هم جزئی از وظایف و تعهدات طرفین است.
اما همان اصول شراکت، عدم خیانت در شراکت، رعایت انصاف و... باید در آن رعایت شود.
هر کس باید وظایف اصلی و فرعی و تعهدات خودش را به نحو احسن انجام دهد.
به فکر سوءاستفاده از شریکش نباشد.
به شریکش خیانت نکند.
و...
دقیقاً همان اصولی که در یک شرکت و همکاری با یک شریک رعایت میشود.
هر کس باید بداند در هر قسمت از این شرکت، وظیفهاش چیست و چه تعهداتی دارد؛ حد انتظارش از خودش و طرف مقابل چیست و اصلاً هدف از این شراکت چیست.
همچنین باید بداند طرف مقابلش چه وظایف و تعهداتی دارد.
البته به نظر من، خودش باید اینها را بداند.
اگر من مجبور باشم بیایم به تو بگویم که «تو فلان وظیفه را داری و باید به فلان تعهدت پایبند باشی»، دیگر آن تعهد، آن ارزش واقعی را ندارد.
در بحث انتظارات از طرف مقابل هم باید شرایطی را که برای «شرکت» پیش آمده، در نظر گرفت.