مسئله حجاب ابعاد بسیار زیادی دارد و برای هر بُعدش باید یک راهکار جداگانه پیدا کرد. شاید یکی از دلایل اینکه بعد از این همه سال هنوز نتوانستهاند این مسئله را حل کنند، این باشد که اساساً مسئله را درست ندیدهاند.
من میخواهم از یک زاویه کاملاً متفاوت به موضوع نگاه کنم؛ زاویهای که احتمالاً کمتر کسی جرئت کرده دربارهاش حرف بزند: مسئله گرمیجات!
معترضان به بیحجابی ــ منظورم مشخصاً آقایان معترض است نه خانوم ها ــ بهطور کلی دو دستهاند.
دسته اول کسانی هستند که نانشان به همین ماجرا بند است؛ یعنی اگر حجاب نباشد، بساطشان هم جمع میشود. با این گروه کاری نداریم؛ چون بحث ما چیز دیگری است.
اما دسته دوم کسانی هستند که واقعاً از نظر شرعی و اخلاقی با بیحجابی مشکل دارند و هر تار مویی را که بیرون از روسری ببینند، چنان فریاد «وااسفا» سر میدهند که آدم فکر میکند تمدن بشری همین الان دارد فرو میپاشد.
طرف حساب من این گروه دوم است.
حالا بیایید یک سؤال ساده بپرسیم:
این آقایان معمولاً چه سبک زندگیای دارند؟ و ۱۰۰ البته چرا ؟
بخشی از آنها درآمدهای خوب و موقعیتهای اقتصادی مناسبی دارند؛ نه دغدغه اجارهخانه دارند، نه هر شب ماشینحساب به دست نشستهاند که ببینند تا آخر ماه پولی برایشان میماند یا نه.
(البته اینها هم دو دیته اند، کسانی که به جاهایی وصلند و اگر حجاب نباشد پول هم نیست و کسانی که هر کی بیاد و بره اونا پولشونو بدست میارند.
طرف صحبت من اون دسته اوله)
سفرهشان هم که دیگر با پنیر پاستوریزه و لوبیا و سیبزمینی و «هرچه شد، شد» نمیچرخد.
گرمیجات هست، غذای مقوی هست، بساط مفصل هست و خلاصه زندگی از آن چیزی که خیلی از مردم عادی تجربه میکنند، فاصله دارد.
خب برادر من!
وقتی شما با این سبک زندگی به خیابان میآیی، طبیعی است که ممکن است یک تار موی دختر مردم برایت تبدیل به یک بحران ملی شود! (خوب حق هم دارید، سخته ادم خودشو کنترل کنه.)
اصلاً شاید مشکل از جامعه نباشد؛ مشکل از زاویه دید شما باشد.
یادتان هست در بعضی کارتونهای قدیمی، گرگ وقتی مرغ را میدید، در ذهنش یک مرغ بریان و برشته ظاهر میشد؟
شاید حکایت بعضی آقایان معترض به حجاب هم همین باشد!
ما یک خانم را میبینیم و رد میشویم؛ آنها همان خانم را میبینند و انگار در ذهنشان با کیفیت فولاچدی، صدای دالبی و افکتهای ویژه پخش میشود!
ما گرفتار قسط و وام و اجاره و قیمت گوشت و برنج و جواب زن و بچهایم؛ اصلاً حوصله نداریم بررسی کنیم خانم روبهرو شال دارد، روسری دارد، موهایش چند سانت بیرون است یا اصلاً چه رنگی پوشیده.
اما کسی که دغدغههای اقتصادی بخش بزرگی از مردم را ندارد، ممکن است فرصت بیشتری داشته باشد که روی چنین چیزهایی تمرکز کند.
اینجاست که شاید بد نباشد یک نسخه آزمایشی برای این آقایان تجویز کنیم:
مدتی گرمیجات را کم کنید، از سفرههای آنچنانی فاصله بگیرید، یک مقدار هم بروید وسط جامعه و ببینید مردم واقعاً به چه چیزهایی فکر میکنند.
شاید بعد از مدتی متوجه شوید که اکثریت مردم صبح که از خانه بیرون میآیند، دنبال تار موی زنان نیستند؛ دنبال ایناند که ببینند کرایه خانه را از کجا بیاورند، قسطشان عقب نیفتد، قیمت مرغ دوباره بالا نرود و آخر ماه شرمنده زن و بچهشان نشوند.
بنابراین شاید آن چیزی که شما اسمش را «فساد گسترده اجتماعی» گذاشتهاید، از نگاه بخش بزرگی از مردم اصلاً مسئله اصلی زندگیشان نباشد.
البته ممکن است شما بگویید: «نه! مشکل از گرمیجات نیست؛ مشکل از بیحجابی است.»
باشد.
اما یک بار هم این احتمال را امتحان کنید که شاید مشکل، نه در موی خانمها، بلکه در چشمان آقایان باشد!
شاید اگر کمی از گرمیجات کم شود و کمی هم فاصله اقتصادی و اجتماعی با مردم عادی کمتر شود، ناگهان کشف بزرگی اتفاق بیفتد:
خانمها همانجا هستند، جامعه هم همان جامعه است؛ فقط دیگر هر تار مو برای بعضی آقایان تبدیل به «منکر شماره یک کشور» نمیشود.