
چند وقت پیش، خانمی تعریف میکرد که خانوادهی یکی از دوستان همسرش مهمان آنها بودند. در یک لحظه، آقای میهمان دست او را لمس میکند. خانم میگفت: «نمیدانم اتفاقی بود یا عمدی؛ اما اگر عمدی بوده باشد، عکسالعمل من باید چه باشد؟»
این ماجرا بهانهای شد تا به موضوعی فکر کنم که شاید برای بعضیها عجیب، برای بعضیها خندهدار و برای عدهای هم غیرقابلقبول باشد.
به نظر میرسد بعضی از آقایان نسبت به بخش خاصی از بدن زنان حساسیت ویژهای دارند؛ یکی به موی سر، یکی به گوش، یکی به چشم، لب، گردن، سینه، دست، انگشت، کمر، باسن، ران، پا و خلاصه هر کسی به چیزی! انگار در این زمینه هم سلیقهها مثل اثر انگشت، منحصربهفردند!
شاید این حرف از نظر شما خیلی احمقانه به نظر برسد، یا بعضیها بگویند: «طرف چقدر حقیر است که با فلان چیز تحریک میشود!» یکی هم ممکن است با شنیدن این حرفها، ابروهایش را بالا بیندازد و با خودش بگوید: «مگر میشود آدم تا این اندازه تحتتأثیر یک عضو بدن قرار بگیرد؟»
راستش را بخواهید، نمیدانم این موضوع یک اختلال است، امری طبیعی است، ریشهی روانشناختی دارد یا اصلاً باید از زاویهی دیگری به آن نگاه کرد. در این زمینه نه ادعای تخصص دارم و نه میخواهم برای کسی تشخیص پزشکی صادر کنم؛ بالاخره هر چیزی را هم نمیشود با چند خط نوشته، تشخیص داد و نسخه پیچید!
اما به هر حال، چیزی که دربارهاش صحبت میکنم، از نگاه من وجود دارد.
نمیگویم همهی مردها چنین ویژگیای دارند؛ اما دستکم در میان مردانی که توانستهام در این زمینه با آنها صحبت کنم و از آنها تحقیق کنم، با چنین مواردی مواجه شدهام.
این موضوع هم لزوماً ارتباطی با جایگاه شغلی، موقعیت اجتماعی، سطح تحصیلات و سایر ویژگیهای ظاهری و اعتباری افراد ندارد. به بیان دیگر، مدرک تحصیلی، عنوان شغلی، حساب بانکی و کتوشلوار اتوکشیده، هیچکدام بهتنهایی تضمین نمیکنند که فرد در تمام موقعیتها رفتاری سنجیده و کنترلشده داشته باشد.
حتماً بهخصوص در رسانههای خارجی شنیدهاید که فلان نمایندهی مجلس، فلان فرد مشهور یا فلان شخص ثروتمند، زنی را لمس کرده و متهم به آزار یا تعرض جنسی شده است. گاهی هم ماجرا به جایی میرسد که اعتبار و موقعیت اجتماعیای که فرد سالها برای به دست آوردنش زحمت کشیده، در مدت کوتاهی زیر سؤال میرود.
به هر حال، حرف من این است که بعضی از آقایان، به یک بخش خاص از بدن زنان حساسیت ویژهای دارند؛ یا بهتر است بگویم، ممکن است یک بخش مشخص از بدن برای آنها محرک قویتری باشد.
حالا تصور کنید چنین فردی در موقعیتی قرار بگیرد که با آن محرک مواجه شود. اگر نتواند در همان لحظات ابتدایی خودش را کنترل کند و به رفتار منطقی برگردد، ممکن است تصمیمی بگیرد که بعداً خودش هم از آن تعجب کند.
البته اینجا باید یک نکته را روشن کنم: برانگیختگی جنسی به معنای از دست دادن قطعی کنترل نیست و هیچکس نمیتواند آن را بهانهای برای عبور از مرزهای دیگران قرار دهد. انسان مسئول رفتار خودش است؛ حتی وقتی شرایط برایش دشوار میشود.
با این حال، فرض کنیم فردی در چنین موقعیتی قرار بگیرد و در همان دو، سه ثانیهی اول بتواند خودش را جمعوجور کند. ممکن است چند لحظه بعد با خودش بگوید: «وااای! من داشتم چه غلطی میکردم؟! اگر آن کار را انجام میدادم، چه بلایی سرم میآمد؟ آبرویم میرفت، بدبخت میشدم و شاید تمام زندگیام را به باد میدادم!»
یعنی گاهی فاصلهی میان یک تصمیم عاقلانه و یک اشتباه بزرگ، فقط چند لحظه است؛ چند لحظهای که اگر درست مدیریت شوند، شاید جلوی یک عمر پشیمانی را بگیرند.
اما دربارهی خانمها، به نظرم باید به نکتهی دیگری هم توجه کرد.
من معتقدم خانمها در بسیاری از موقعیتها میتوانند از روی رفتار، نگاه، زبان بدن و نحوهی نزدیکشدن یک مرد، تا حدودی متوجه شوند که آیا او نسبت به آنها قصد و نیت نامناسبی دارد یا نه؛ حتی ممکن است تشخیص بدهند که توجه او بیش از حد روی کدام بخش از بدنشان متمرکز شده است.
البته این تشخیص همیشه قطعی نیست و نمیتوان از روی یک نگاه یا حرکت، دربارهی نیت کسی با اطمینان قضاوت کرد.
به نظر من، اگر خانمی احساس کند که مردی در کنار او رفتار نامناسبی دارد یا احتمال میدهد که قصد عبور از مرزهایش را داشته باشد، بهتر است در صورت امکان از آن موقعیت فاصله بگیرد، محل را ترک کند یا با تغییر موقعیت خود، تماس و نزدیکی ناخواسته را متوقف کند.
اگر هم متوجه شود که فردی بیش از حد به بخش خاصی از بدنش خیره شده است، میتواند با تغییر وضعیت، پوشاندن آن بخش یا ایجاد فاصله، شرایط را برای خودش امنتر کند؛ البته به شرطی که این کار را مناسب و بیخطر بداند.
اما نکتهی مهم اینجاست که چرا من روی نقش خانمها تأکید میکنم؟
دلیلش این است که تصور میکنم در بعضی موقعیتها، وقتی یک مرد بهشدت برانگیخته شده باشد، ممکن است قدرت تصمیمگیری منطقیاش کاهش پیدا کند و کنترل رفتارش برایش دشوارتر شود.