
بعضی از مردها به همسرشان میگویند:
«برو اون رژ لبت رو پاک کن!»
«این چه لباسییه که پوشیدی؟»
«چرا با فلانی اینطوری صحبت کردی؟»
«اینطوری نخند!»
«موهات رو جمع کن!»
«اینقدر باهاش صمیمی حرف نزن!»
و...
خلاصه، طرف از شوهر تبدیل شده به مدیر حراست، مسئول کنترل کیفیت و ناظر پوشش و رفتار همسر!
جالب اینجاست که ظاهراً بعضی از خانمها هم از چنین مردهایی خوششان میآید؛ مردی که مدام بگوید چه بپوش، چه نپوش، چطور آرایش کن، با چه کسی چطور حرف بزن و...
من اما یک سؤال ساده دارم:
خب، چرا؟!
البته یک حالت را کاملاً قبول دارم.
مثلاً رفتیم مهمانی و همسرم خبر ندارد که فلان آدم خاص هم آنجاست؛ مثلاً یکی از بزرگترهای فامیل که لازم است جلوی او کمی رسمیتر و محترمانهتر رفتار کنیم.
در این حالت ممکن است به همسرم بگویم:
«فلانی هم اینجاست؛ به نظرت این لباس برای این مهمانی مناسب نیست؟»
یا:
«فکر نمیکنی این آرایش برای حضور فلانی یک مقدار زیادی خودمانی باشه؟»
این را میفهمم.
من اطلاعاتی دارم که او ندارد و فقط دارم این اطلاعات را به شریک زندگیام منتقل میکنم.
اما غیر از این...
سؤال من این است:
خودش نمیفهمه؟
اگر نمیفهمد، پس من چرا با چنین آدمی ازدواج کردم؟
اگر میفهمد، پس چرا باید کنترلش کنم؟
یعنی امروز من کنارش باشم و بگویم:
«این رو نپوش.»
فردا:
«این رژ رو نزن.»
پسفردا:
«با فلانی اینطوری حرف نزن.»
هفته بعد:
«اونجا اینطوری نخند!»
بعد هم احتمالاً یک دفترچه بردارم و برایش آییننامه جامع پوشش و رفتار در اماکن عمومی تنظیم کنم!
خب، اگر قرار است یک نفر را انتخاب کنم که قرار است شریک زندگی من باشد، چرا نباید به تشخیص و عقلش اعتماد داشته باشم؟
خودش نمیداند این لباس در این مکان چه معنایی دارد؟
خودش نمیداند با فلانی نباید آنطور صحبت کند؟
خودش نمیتواند تشخیص بدهد کجا چه رفتاری مناسب است؟
اگر میتواند، پس چرا من باید مدام بالای سرش باشم؟
و اگر نمیتواند...
اصلاً چرا من انتخابش کردم؟!
مسئله مهمتر این است که اصلاً من چه حقی دارم که برای یک انسان بالغ، مدام تعیین تکلیف کنم؟
او هم مثل من یک آدم بالغ است؛ عقل دارد، شعور دارد، تجربه دارد و مسئول رفتار خودش است.
ممکن است اشتباه هم بکند؛ همانطور که من اشتباه میکنم.
اما قرار نیست من شوهرش باشم و همزمان کنترلچی ۲۴ ساعته زندگیاش هم باشم.
شاید من دارم اشتباه فکر میکنم.
چون ظاهراً بعضی از خانمها واقعاً از مردی خوششان میآید که بگوید:
«این رو بپوش.»
«این رو نپوش.»
«اونجا نرو.»
«با اون حرف نزن.»
«اینطوری نخند.»
«اینطوری آرایش نکن.»
و شاید اسم این رفتار را هم بگذارند «غیرت» یا بگویند: «دوستم داره، واسه همینه حساسه.»
اما من هنوز یک سؤال دارم:
آیا دوست داشتن یعنی کنترل کردن؟
آیا غیرت یعنی اینکه آدم را آنقدر زیر نظر داشته باشی که اگر یک روز بدون تو از خانه بیرون رفت، مأموریت «پیدا کردن همسر گمشده» شروع شود؟
من فکر میکنم اگر قرار است با کسی شریک زندگی باشم، بهتر است کسی را انتخاب کنم که بتوانم به عقل و تشخیصش اعتماد کنم.
چون اگر قرار باشد بعد از ازدواج تازه شروع کنم به تربیت کردن و کنترل کردنش، یک سؤال اساسی باقی میماند:
من همسر انتخاب کردهام یا پروژه؟
شاید زندگی مشترک وقتی قشنگتر باشد که دو آدم بالغ کنار هم باشند؛ نه یک نفر که زندگی میکند و یک نفر که مدام بالای سرش ایستاده و میگوید:
«نه! این کارو نکن!»