اوایل که اتومبیل اختراع شد، خودرو یک کالای لوکس بود؛ یعنی هر کسی نمیتوانست داشته باشد.
فقط پولدارها ماشین داشتند. چرا؟
چون فقط آنها میتوانستند از پس هزینههای خرید، بنزین، تعمیرات و نگهداریاش بربیایند.
بعد یکی پیدا شد و گفت:
«بچهها! این چه وضعشه؟ چرا فقط پولدارها ماشین داشته باشن؟ کاری کنیم همه بتونن ماشین بخرن!»
راهحل چه بود؟
تولید انبوه + کاهش هزینه + سادهتر کردن محصول.
نتیجه؟
پراید آمد، RD آمد، پیکان آمد و بالاخره مردم عادی هم توانستند صاحب خودرو شوند!
البته به قیمت اینکه بعضیها بعد از خرید ماشین، هر صدای موتور را با جملهی «چیزی نیست، از تسمهست» توجیه کنند!
حالا یک سؤال:
فرض کنید پولتان میرسد یک ماشین خیلی گرانقیمت بخرید.
خب، مبارک است.
اما پول بنزینش را دارید؟
سرویس دورهای؟
تعویض روغن؟
لاستیک؟
بیمه؟
اگر آینه بغلش شکست، پول آینه را دارید یا باید سه ماه با چسب نواری سر کنید؟
اگر گیربکسش خراب شد چه؟
اگر یک قطعهاش به اندازه حقوق چند ماه شما قیمت داشت چه؟
اینجاست که میفهمیم:
خریدن ماشین پول میخواهد؛ نگه داشتنش پولدار بودن میخواهد!
ممکن است ماشین را بخری، ولی اگر پول نگهداریاش را نداشته باشی، خیلی زود تبدیل میشود به یک وسیله تزئینی داخل پارکینگ!
حالا...
بریم سراغ ازدواج.
ازدواج هم تقریباً همین است.
ممکن است پول خواستگاری و عروسی را جور کنی.
ممکن است کتوشلوار بپوشی، گل بخری، تالار بگیری و با اعتمادبهنفس بگویی:
«بالاخره تموم شد!»
نه عزیز من...
تازه شروع شده!
عروسی فقط هزینه خرید خودروست؛ زندگی مشترک، هزینه تعمیر و نگهداری آن است!
بعد از عروسی تازه قبضها از راه میرسند:
اجاره خانه...
قسط...
خوراک...
پوشاک...
درمان...
تفریح...
سفر...
تولد...
سالگرد...
هدیه...
و اگر فرزند هم اضافه شود، دیگر وارد نسخهی فولآپشن زندگی شدهای!
اینجاست که آدم میفهمد:
خواستگاری سخت نیست؛ نگهداری از زندگی سخت است!
حالا مشکل کجاست؟
در صنعت خودرو، وقتی دیدند مردم توان خرید ماشین گران ندارند، آمدند مدل اقتصادی تولید کردند.
گفتند:
«مهم نیست ماشین کولر نداشته باشد؛ فقط حرکت کند!»
بعد هم پراید تولید شد تا همه بتوانند صاحب خودرو شوند.
اما در ازدواج...
هیچ «مدل اقتصادی»ای وجود ندارد!
نمیشود گفت:
«ببخشید، من بودجهام محدوده؛ نسخه کممصرف و کمهزینه ندارید؟»
یا مثلاً:
«این مدل امکاناتش زیاده، من یه مدل سادهتر میخوام که خرج ماهانهاش کمتر باشه!»
اصلاً چنین چیزی نداریم!
و اینجاست که من یک سؤال فلسفی دارم:
چرا برای خودرو، مدل اقتصادی ساختند، ولی برای ازدواج نه؟!
خودرو را میتوانی قسطی بخری.
اما هزینه زندگی را باید ماهبهماه پرداخت کنی!
خودرو را اگر نتوانستی نگه داری، میتوانی بفروشی.
اما زندگی مشترک که قرار نیست مثل ماشین دستدوم آگهی شود:
«یک زندگی مشترک مدل ۱۴۰۳، کمکارکرد، فقط دست یک نفر بوده، به دلیل مهاجرت به فروش میرسد!»
😂
البته شوخی را کنار بگذاریم.
حرف اصلی این است:
ازدواج فقط پولِ شروع کردن نمیخواهد؛ پولِ ادامه دادن میخواهد.
ممکن است با جیب نسبتاً پر وارد زندگی شوی، اما اگر درآمدت با هزینههای زندگی هماهنگ نباشد، خیلی زود میفهمی که مشکل اصلی «خریدن» نبوده؛ مشکل «نگه داشتن» بوده است.
و اینجاست که میرسیم به شاهکار آخر:
خودروسازها بالاخره فهمیدند اگر محصولشان را ارزانتر کنند، مشتری بیشتری پیدا میکنند.
ولی ظاهراً خدا هنوز به این نتیجه نرسیده!
چون اگر قرار بود برای ازدواج هم «مدل اقتصادی» تولید شود، احتمالاً الان روی درِ بهشت نوشته بود:
«ازدواج اقتصادی؛ کممصرف، کمهزینه، مناسب جوانان کمدرآمد!»
ولی فعلاً چنین مدلی وارد بازار نشده...
و ما هم همچنان داریم با همان مدل لوکس، پرهزینه و فولآپشن زندگی را شروع میکنیم!
بعد هم وسط راه، کنار خیابان میایستیم و میگوییم:
«داداش، یه چیزی تو زندگیمون صدا میده... نمیدونم چیه!» 😂