
یه مهمونی خانوادگی بودیم.
یکی از خانومهای فامیل رو کرد به آغمظفر و گفت:
«آغمظفر، اجازه میدید کاملیا یه شب اینجا بمونه و مثل قدیما تا صبح بگیم و بخندیم؟»
کاملیا هم اون گوشه، با چشمای نگران و دودل، داشت به آغمظفر نگاه میکرد؛
انگار منتظر بود شورای عالی امنیت خانواده تشکیل بشه و نتیجه رو اعلام کنه! 😂
آغمظفر هم یه نگاه به کاملیا انداخت، چشمهاشو گرد کرد و با یه خندهی معنیدار، سریع بحث رو عوض کرد!
البته وقتی میگم «آغمظفر»، فکر نکنید طرف ۷۵ سالشه، یه سبیل هیتلری داره، با زیرپوش رکابی و شلوار پارچهای نشسته و روی صندلی سلطنتی خانواده حکومت میکنه! 😂
نه عزیز جان...
۴۵ سالشه!
حالا من موندم واقعاً...
اینا خیلی غیرتن؟
من خیلی بیغیرتم؟
اینا روشنفکرن و من توی ظلمات فکرم؟
چشم اونا سگ داره، مال من خر؟! 😂
اونا جنم دارن و من زنذلیلم؟
یا شاید تعریف ما از «مرد بودن» با هم فرق داره؟
والا نمیدونم...
ولی یه چیز رو میدونم:
برای من اصلاً قابل تصور نیست که یه روز همسرم بیاد بگه:
«اجازه میدی امشب خونه فلانی بمونم؟»
و من هم چهارزانو بشینم، یه دستم رو زیر چونهم بذارم، ابروهامو توی هم کنم و با صدایی که انگار نگهبان پادگانم بگم:
«خیر!
اینجانب، بهعنوان صاحاب قانونی منزل، با این درخواست مخالفت میکنم!» 😂
بعد اون هم از ترس، چهار ستون بدنش بلرزه و بگه:
«چشم آغمظفر! خدا سایهت رو از سر ما کم نکنه!» 🤦♂️😂
بعد من هم درحالیکه احساس میکنم کشور رو از یه بحران امنیتی نجات دادم، کنترل تلویزیون رو بردارم و بگم:
«خب... حالا فوتبال ببینیم.» 😂
واقعاً مگه اسیر آوردم؟
مگه عقل و شعور و قدرت تصمیمگیریش کمتر از منه؟
مگه قراره من بشم وزارت کشور، وزارت اطلاعات، نیروی انتظامی و شورای نگهبانِ زندگی خودمون؟! 😂
تصور کنید همسرم بخواد بره یه جایی.
با اضطراب بیاد جلو، ضربان قلبش رفته بالا، دستاش عرق کرده و با صدای لرزون بگه:
«اجازه میدید من برم فلانجا؟»
و من هم عین قاضی دادگاه، یه نگاه از بالا به پایین بهش بندازم و بگم:
«نَعَعَع...!»
اون هم بگه:
«چشم... هرچی شما بفرمایید!» 😐
خب برادر من...
این زندگی مشترکه یا دوره آموزشی سربازی؟! 😂
من چنین رابطهای رو دوست ندارم.
به نظرم همسر آدم باید شریک زندگیش باشه، نه کسی که برای هر حرکتش دنبال مُهر تأیید بگرده.
البته مشورت کردن یه چیز دیگهست.
من اگر بخوام جایی برم، طبیعیه که با همسرم مطرح میکنم؛ چون زندگیمون مشترکه و تصمیمهامون روی هم اثر داره.
ولی فرق بزرگی هست بین اینکه بگی:
«به نظرت برم؟»
با اینکه بگی:
«اجازه میدی برم؟» 😐
اولی یعنی:
تو شریک زندگی منی.
دومی یه کم بوی اینو میده که:
تو صاحاب منی!
و من شخصاً اصلاً دنبال «صاحاب» بودن یا داشتن نیستم.
آغمظفر اگر دوست داره باشه، نوش جونش! 😂
من ترجیح میدم توی زندگی مشترکمون، نه کسی آغمظفر باشه، نه کسی کاملیا.
فقط دو تا آدم بالغ باشیم که همدیگه رو دوست دارن، به هم اعتماد دارن و اگر هم اختلافی پیش اومد، بهجای گرد کردن چشمها، حرف میزنن.
البته اگه یه روز دیدید منم چشمامو برای همسرم گرد کردم...
بدونید آغمظفر شدم! 😂