گِله

ذهنی پر از پراکندگی

وحشتناکه که توی ذهنت نتونی آرامش داشته باشی

وقتی چشماتو میبندی نتونی اسب رام نشده ی افکارت رو به افسار بکشی و اجازه ندی هر طرف که دلش میخواد تورو بکشونه.

راستش الان که اومدم سراغ ویرگول موقع ورود به اکانتم ایمیل زدم و دیدم که وارد اکانتی شدم که دو سال پیش ساخته بودم و فراموشش کرده بودم .متنشو که خوندم دیدم من هنوزم نتونستم خودمو از خیال پردازی ناسازگار نجات بدم فقط داستانشو عوض کرده بودم از کیپاپ به آدمای مشهور توی ایران .

من به ذهنم به تمرکزم نیاز دارم

احساس میکنم ی بخشیش مربوط به زیاد تو خونه موندنه

سال های کرونارو که فاکتور بگیرم چون چاره ای نبود باید توی خونه میموندیم

بعد اون از کلاس نهم یعنی شروع کردم به درس خوندن بیرون رفتن و ارتباطاتم کمتر شد

قبل کرونا هم تازه زیاد بیرون نمیرفتم که البته نمیبردنم منه بچه ده دوازده ساله تنها کجا میخواستم برم

ی جورایی حس گندیده بودن دارم

حس اینکه هرچیزیوم محول کردم به بعدا

و حالا با این حال نتونستم از پس کنکورم بر بیام چون تو ذهنم آشفته بازاریه که تمومی نداره

باید ذهنمو خالی کنم

انقدر موقع استراحت و کلافگی هام مینویسم تا دیگه چیزی تو ذهنم نمونه و بتونم درسمو بخونم و از شر کنکور خلاص شم

نمیخوام با هر نتیجه ای از کنکور عبور کنم من تا به چیزی که میخوام نرسم کنکورو تحمل میکنم اما بایددر کنارش خودمم کنترل کنم نباید اجازه بدم افسارم دست افکارم باشه

من در مرحله اول سیم هدفونمو که تقریبا ۱.۵ میلیون پولشو داده بودم پارسال الان شده سه تومن با کاتر بریدم

قبلش چندباری برش داشته بودم اما بازم اثر نداشت بایدحذفش میکردم

همونطور که غروب روز پنجشنبه ۲۳مهر ماه روی تخت افتاده بودم و اتاقم تاریک بود و از بیرون صدای غرغرای مامانو میشنیدم که میگفت امروز اصلا درس نخوندی چته چرا انقدر افسرده و گنده دماغی بلند شدمو بدون لحظه ای تردید هدفونو نابود کردم الان فقط ی گوشش (اون اصلیه)کار میکنه و اذیت میشم اگه بزارمش حس کر بودن بهم میده

گوشیمم چهارشنبه به مامان تحویل دادم

امروز بعد از ظهرم وی پی انو از رو تبلتم حذف کردم تا نتونم برم یوتیوب چون short ویدو ها وحشتناک عصبی و کلافه ام میکنن

راستی دلو زدم به دریا و رفتم پارک جنگلی نزدیک خونه مامانبزرگم و یکم هوا خوردم

دخترای کوچیکتر از من اکیپی اومده بودن کوه و کلی سرحال بودن

حسرت خوردم چرا نمیتونم مث اونا شاد باشم و پر انرژی

دور میدون نزدیک مسیر کوه هم ی گروه موتور سوارو دیدم که کلی موتورای قشنگ و رنگارنگ داشتن و میخواستن آماده بشن برای سواری ولی خب من رد شدمو و بابام ماشینو برد سمت کوه

خیلی دلم میخواد ی بار موتور سواریو امتحان کنم ولی متاسفانه کسی توی خانواده ما موتور نداره که هیچ داشته باشه هم مامانم نمیزاره سوار شم

مامان خیلی برام زحمت کشیده ولی نمیتونم از محدودیت هایی که برام درست کرد وقتی بچه بودم چشم پوشی کنم

میگه چرا همش تو خونه خودتو حبس میکنی حتی وقتی درس نداری ، تو منزوی و فلانی و ،،،.... ولی ی لحظه فکر نمیکنه که اینا ریشه در کودکیم داره .

امروز توی پارک جنگلی و دیروز موقع پیاده روی نزدیک خونمون گفت میخوای ببرمت سرسره و تاب سوار شی گفتم نه اون موقع کهبچه بودم نبردی الان که خرس گنده شدم میخوای منو ببری ؟ یکم ناراحت شد ولی من فقط واقعیتو گفتم .

اون موقع که بایدازم میپرسیدچرا توی هفت هشت سالگی و قبل تر انقدر ساکتم چرا بازی نمیکنم چرا همش یا تلوزیون میبینم یا نقاشی میکنم نپرسید ازم ،حالا میگه چرا مث دخترای دیگه پر انرژی و خندون نیستی

راستش عادت کردم به سایلنت بودن به کوتاه اومدن به سکوت کردن به کلکل نکردن و اهمینت ندادن به دیگران

آره عادت کردم .

من به سایه بودن عادت کردم

من از جمع های شلوغ متنفرم

من از کافه های پر سرو صدا متنفرم

من از آدمایی که داد میزنن و بد دهن هستن بدم میاد

از کسایی که بد رانندگی میکنن نفرت دارم

من از آدمای فضول حسود دو رو از کاسه آش داغ تر قضاوتگر بیزارم

من از لاکچری بازی و ترند های اینستا بیزارم

من از کاپل های ویترینی متنفرم

از سهمیه ای هایی که با رتبه چهل هزار میشینن دندون و پزشکی و دارو میخونن حالمممم به هم میخوره

از کسایی که توان مالی دارن ولی اهمیتی به نیازمندای اطرافشون نمیدن بدم میاد

از کسایی که به طبیعت و حیوونا آسیب میزنن چندشم میشه

از آدمایی که پلاستیکی ان بدم میاد

از گل ها خوشم میاد

از سگ وگربه و لاک پشت و جوجه و اردک و لاما خوشم میاد

از آهنگای دورچی خوشم میاد

از بانو هایده خوشم میاد

از نارنگی خیلی خیلی خوشم میاد

از زیست و شیمی و ریاضی و فیزیک خوشم میاد

از آدمای مهربون خوشم میاد

از افراد با شعور خوشم میاد

از بوی عطرم خوشم میاد

از بالم لب جدیدم خوشم میاد

از کادوهایی که برای تولد دوستام خریدم خوشم میاد .

من از خودم چی ؟ خوشم میاد!یا نه!؟