نشد...از اهمال هام از وقت و بی وقت موزیک گوش کردن هام از کنترل نکردن اخباری که وارد ذهنم میشد از بی نظمی از ورزش نکردن از گوش به حرفای مامان ندادن ضربه خوردم و نتیجه اش این شد که امسال باید دوباره برای کنکور و هدفم بخونم . امروز روز اول جدی درس خوندنم بود با اینکه خیلی خفن نبود ولی شروع متوسطی بود
همه فک میکنن من از اینکه تلاش هام (تلاش کردم واقعا ولی غلط بود)هدر رفتن و قبول نشدم ناراحت نیستم چون گریه زاری نکردم جلوشون اما هیچکس ندید من شب امتحان دینی رو چطور به صبح رسوندم و الان زنده بودنم ی افتخاره برام.اون شب تاریک ترین شب زندگیم بود،شبی که قبری که باید آرزو هامو توش میزاشتم دیدم اما اجازه ندادم دفنش کنن با هر زوری بود بیرون کشیدمش و الان میخوام که دوباره پرورشش بدم .
هیچکس شبی که تا صبح گریه کردم و صبحش چشامم اندازه توپ فوتبال شده بود رو ندید چون به همه گفتم به خاطر خستگی و خشکی چشممه اینطوری شدم.
من باید بجنگم برای چیزی که میخوام
مامان دیگه بهم اهمیت نمیده چون خیلی ازم انتظار داشت و من ناامیدش کردم
ولی قول میدم که سال بعد این موقع خوشحالش کرده باشم
باید بجنگم
باید هرروز خسته بشم
هیچکس با راحتی به جایی نمیرسه
هرجا ببیننم خسته ام و از خستگی میخوام گریه کنم ولی بازم ادامه میدم اونجا واقعا دارم تلاش میکنم
هرجاببینم که راحتم و همه چیز آزومه اونجا یعنی تلاش متوقف شده
