
این بار در جای شخص دیگری ظاهر شد. ماهی گیری پیر به همراه خدمه اش. هیچ چیز غیر منتظره ای دیده نمیشد. تا چشم کار می کرد فقط آب بود. کشتی بسیار کوچک و پر از اجساد ماهی های به دام افتاده. اقیانوس ته نداشت و تنها صدایی که شنیده میشد صدای برخورد آب به بدنه ضخمی کشتی بود. هیچ کدام از خدمه کلمه ای بر زبان نمی بردند تا مدابا ماهی ها فرار کنند. به نظر می آمد این 5 دقیقه قبل مرگش را باید با سکوت کامل سر کند. نمی خواست این گونه باشد. این طور نه. سعی کرد چند باری با یک جوک سر صحبت را باز کند:
(( اگر گفتید به یک ماهی دو پا چه می گویند؟))
حرف از فوتبال زد:
(( بازی دیشب حرف نداشت! لعنتی ها بدجوری مچ مان را گرفتند!!))
اما باز هم جوابی نشنید. طاقتش به سر آمد. حس کنار گذاشته شدن، حس تنهایی و حس کافی نبودن تمام وجودش را پر کرد. چیزی که تمام عمر با آن می جنگید، حتی بعد از مرگ هم رهایش نمی کند!
(( لعنت بر شما! چرا همه تان لال مانده اید؟))
(( قربان! ماهی ها!))
(( به درک! بروند به جهنم! یک شب گشنه بخوابید مگر میمیرید؟))
تا به خود آمد متوجه شد همه به شکل غریبی او را نگاه می کنند. مانند یک دیوانه ای که بی علت به مردم شهر فحاشی می کند.
(( معذرت می خواهم. فکر کنم گرما زده شده ام. شما ادامه دهید.))
در عین خجالت چشم به کف قایق دوخت و سریعا از جمع به سمت آلونک کشتی فرار کرد. آلونک تنگ تر از آن بود که یک آدم بالغ در آن جا شود. بوی گند ماهی هم میداد. این موضوع حال کاپیتان را بهتر نمی کرد. دلش بیشتر به تنگ آمد. برای خانه، برای لبخند همسرش، برای شیطنت های بچه هایش دل تنگ بود.
تا اینکه باد خنکی از جانب شرق شروع به وزیدن کرد. انگار خدا بار دیگر نگاهش را به این پیرمرد انداخته بود. بادی که خنکای نوشیدنی سرد و نرمی ماهی صید شده را داشت. این همه زیبایی درست به نظر نمی آمد. جایی از کار می لنگید. میتوانست حسش کند.
ساعت ها گذشت و کاپیتان مانند ساعت های پاندول دار مدام عرض کشتی را طی می کرد. میدانست میمیرد اما چطورش را نمی دانست. بدتر از مردن، حس انتظار کشیدن مرگ بود. تمام بدنش عرق های ریز حاصل استرس زیاد شده بود. با هر ثانیه ای که میگذشت گام هایش لرزان تر میشد.
ساعت ها گذشت و هیچ رخ نداد. شاید اشتباه کرده بود. اما خود او بهتر از هر کس میدانست که هیچوقت نباید غریضه ی یک دریانورد را زیر سوال برد. پس از ساعت ها انتظار مرگ را جلوی چشمانش دید. ابرهایی تیره با حرکت های دورانی با سرعتی غیرقابل باور در حال نزدیک شدن بودند. طوفان در راه بود. ترسی غیرمعمول دلش را فرا گرفت. ترسی که در مرگ های قبلی اش وجود نداشت. ترس از یتیم شدن بچه هایش. ترس از پیدا نشدن جسد. ترس از ... فراموش شدن.
همه می دانستند چه خبر است.
همچنان ساکت مانده بودند. هیچ کدام هم دعا بلد نبودند. همه ی نگاه ها به کاپیتان بود.
او آهسته به خدمه فرمان داد:
فقط یک ماهی دیگر کافی است. امشب مرخصید.