برای یک لحظه، باز هم درون چشمهایم گم شدم.
عجیب دوستشان دارم؛کنجکاوم دربارهشان.
هر بار حس میکنم هزاران حرف درونشان هست
برای در میان گذاشتن با من.
یک نفر درونشان هست؛عجیب قشنگ نگاهم میکند.
دنیایی هستند که ساعتها غرقشان میشوم.
بعد از هر شادی،خشم،نزاع،من دوباره درون چشمهایم فرو میروم.
سپس صدایی در مغزم فعال میشود؛گویی چشمهایم با من سخن میگویند.
کهکشانی درون مناند؛و عجیب آنکه
هرچه بیشتر نگاهشان میکنم،کمتر میتوانم کشفشان کنم...
_ملی
۱۴۰۵/۰۷/۱۱ ساعت ۰۰:۴۰ نیمه شب
— ملی