و در نهایت، پاییز...
عاشقش هستم، اما از این فصل می‌ترسم؛ از آغازش تا پایانش، تجربه‌ی رفتن کسانی را دارم که تکه‌ای از من بودند؛ کسانی که به این روحِ بی‌معنی، معنا بخشیده بودند.
چه رفتن‌هایی که لرزه به جانم انداختند و چه آن‌هایی که خنده را از لبانم دزدیدند.
خیلی خوانده‌ام که بدن فراموش نمی‌کند؛ روزها، ساعت‌ها و تاریخ‌هایی را که در آن‌ها سوگ را تجربه کرده‌ایم. می‌گویند ناخواسته، بدون هیچ اتفاقی، همان غم دوباره سراغت می‌آید؛ درست در همان ساعت و همان تاریخ.
از همین می‌ترسم؛ از مواجه شدن دوباره با همان درد، همان رنج، همان حس.
اما زندگی گردونه‌ی عجیبی‌ست؛ هر لحظه تو را غافلگیر می‌کند.
اگر تجربه‌های تلخ گذشته را مرور کنم، هیچ‌گاه باورم نمی‌شد روزی دوباره خنده به رویم برگردد، ترسم از پاییز قابل‌تحمل‌تر شود و دوباره عاشق این فصل و ساختن لحظه‌های قشنگ شوم.
اما باز هم یک دلهره باقی‌ست؛ اینکه این بار کجا می‌شکنم؟ دوباره کجا فرو می‌ریزم؟
شاید زیادی ترسیده‌ام.
شاید این بار شانس با ما یار باشد و دیگر رفتنی در پاییزهای زندگی‌ام نوشته نشده باشد.
اما در پایان همه‌ی این‌ها، به نظرم وجود آدم‌هایی که همه‌ی تلخی‌ها را شیرین می‌کنند، دلیل خنده می‌شوند و برگه‌ی تازه‌ای از زندگی را برای بستن تلخی‌ها و ترس‌های گذشته ورق می‌زنند، شبیه فرشته‌های زندگی‌ست.
منتظر این پاییزم؛
با وجود تمام ترس‌ها و نگرانی‌ها،
با وجود فرار از روزهای تاریکِ درونش...
_ملی
۱۴۰۵/۰۷/۰۱ ساعت ۱:۲۷ بامداد ، به وقتِ دلتنگی و بی خوابی
منتظرِ پاییزم....
