این روزها سعی میکنم خودم را میان کتاب ها بگذارم ، اصلا در ان ها حل شوم ، از وقتی کتاب خواندن را شناختم عجیب لذتی دارد ؛
گاهی خیال میکردم برای این میخوانم که یک ویژگی خاص است در جامعه ، تا پز بدهم به قول خودمان ،
هرچه پیش تر رفتم دیدم واقعا در بین کلمات و جمله ها گم شده ام ،
در ابتدای راه با خواندن چهار کتاب خیال میکردم علامه دهر شده ام ، به کس و ناکس هی توصیه میدادم و نصیحت میکردم ؛
جلوتر که رفت فهمیدم احمقی بیش نیستم ، هنوز کتاب های بسیاری باید خواند ، در اصل یک نادان بودم و اظهار دانایی داشتم؛
هرچه پیش میروم میبینم به تعداد کتاب هایم که اضافه میشود به سکوت و تامل من هم می افزاید.
و حالا فهمیده ام که در بین کلمات به دنبال خودم میگردم بلکه جایی کسی با کلمه مرا درک کرده باشد ، شاید جایی کسی هم به مثل من بوده باشد ،
میخواهم دیگر در زندگی خطا نکنم و عبرت بگیرم از تجربه های دنیای کتاب ها ،
باز هم جایی خطا میکنم و میسوزم ولی در کتابی که در رابطه با همان میخوانم ، ان آتش درون فرو میکشد و ارام مینشیند،
آرزویم این است جهانی پر از کتاب و تخت و آتش و قهوه به من بدهند و رهایم کنند ،
دیگر کسی را هم نبینم ... برایم کافیست !
_ملی
۱۴۰۵/۰۷/۲۸ ساعت ۱۳:۰۲ ، بعد از دانشگاه و دل شکسته چیزی درون مغزم در رابطه با ادم ها و کتاب ها جرقه زد و با تمام درگیری هایی که با مغزم داشتم همچین چیزی ظاهر شد . ادم ها خیلی عجیب اند، برای هم نوع خود تا درد ایجاد نکنند ارام نمیگیرند
ومیگردم