هر بار که گمان میکنم این غم در من ریشه دوانده،
و با من به هر سو میرود،
در لحظهای درمییابم که باز هم اشتباه گمان کردهام؛
من از عشق ضربه نخوردهام،
یا شاید اصلاً عشق را نشناختهام.
درد من از زخمهای درونم است؛
از ضعفهایم، از نادیده گرفتن خودم،
از آدمهایی که به نامِ صلاح من،
در کودکی و گذشته، زخمهایی بر روحم گذاشتند.
آری، من جاهای اشتباه ماندهام،
حسهای اشتباه را دنبال کردهام
و آدمهای اشتباه را برگزیدهام.
نه اینکه آن آدم اشتباه باشد؛
نه!
او برای من اشتباه بوده است
و برای دیگری، محشر.
اگر زخمی بر تن روحم مانده، شاید بخشی از آن از نشنیدن خودم بوده؛
از درک نکردن، از لمس نکردن روحم، از نفهمیدن آنچه واقعاً نیاز داشتم.
و در پایان،
شاید آنچه سالها عشق نامیدهام،
آمیختهای از نیازها، خیالها و نادیدههای من بوده است.
شاید آنچه باید بیشتر میشناختم،پیش از هر کسی، خودم بودم.
— ملی