گَله ای جاندار که نفس میکشند و از عاقبت خویش بی خبرند و علاقه ای به اندیشیدن و دانستن ندارند ،
جان به درد می اید از بودن در میانشان ،
همه وجودیت هستی قصه است ،
میگردم ؛
می اندیشم ؛
چیزی نمیابم مانع اندیشیدن به ترک کردن این گَله
_ملی
ساعت ۱۹:۳۷، ۷ آبان ۱۴۰۵ ، بعداز شهر باران خورده گویی مغز و دل ادمی سنگینی میکند