
گاهی کلمات از ذهن عبور میکنند،
بیآنکه بخواهند در قاب تایپ و فونت زندانی شوند.
آنها نیاز دارند با جوهر، روی کاغذ، جان بگیرند…
لمس شوند، حس شوند، نفس بکشند.
این یکی از آن لحظههاست…
دستی که نوشت، دلی بود که گفت.
نه برای جلب توجه، نه برای قشنگی.
فقط برای دل.
برای آرامش لحظهای کوتاه،
برای اینکه بگویم: من هستم، با تمام حسهایم…