
بین خودمان باشد،
من تنها شاهد سی و یکم شهریورهستم!
آنروز را به یاد میآورم.
شهریور چمدان به دست،بی رمق پلهی های قرن را طی کرد.
نگاهش را به مهر دوخت، طناز موهایش را شانه میزد و زیرلب آواز میخواند.
تنش گر گرفت، عرق از تیغهی بینیاش سر خورد و روی پیراهن سفیدش چکید.
جلو رفت و از پشت تن عریانش را در آغوش گرفت، او هم مانند درختان توس رخت از تن دریده بود.
در چشمان هم خیره شدند، سرشانهی خشکیدهی مهر را بوسید.
جای لبهایش گلی سرخ جوانه زد، لبخند زد و دمع در چشمانش دوید.
آسمان ابری شد، شهریور ژاکت پشمیاش را تن کرد و زیر لب زمزمه کرد: تا سال بعد منتظرت میمونم خزان من!
چشم بست و تمام وجودش شرحه شرحه شد در فراغ محبوبش.
ابر دل سوزاند به حالشان و گریست.
مدهوش به دنبال شهریور دویدم، خیابان خلوت بود و باران میتازید.
او از پیش چشمم محو شد اما هنوز تصویرش را به یاد دارم، قامتش خمیده و لباس هایش تر بود.
من نیز بدون چتر همانجا زیر فلک پر ستاره نشستم.
اینگونه شبهای پاییز تا ابد رنگ خوشحالی اش را باخت و تنهاییاش دلها را مچاله کرد.
#م_نیک
#پاییز نوشته