
پیری هوش و حواس برایم نگذاشته اما مگر میشود کسی قبله ی عالم را به یاد نیاورد؟!
هیکل چهارشانه و فربه اش مدال های روی شانهاش و بادی که همیشه به غبغبش می انداخت باعث میشد که در ذهن آدم ماندگار شود.
خلق و خویش دمدمی بود. گاهی فریاد میزد بر سرمان و گاهی چاپلوسی هایمان را میشنید و شاد میشد.
او شفیتهی دلقک کریم شیرهای نامی هم بود که بعد ها بخاطر مرگش عزای عمومی اعلام کرد.
الحق که وزیر کش قهاری بود از امیرکبیر رفیق شفیق و شوهر خواهرش گرفته تا ملکم خان بی نوا.
بی انصافی نکنیم کمی هم از خوبی هایش بگوییم؛ علاقهی ناصرالدین به هنر و عکاسی باعث پیشرفت و پیچیدن آوازهی نوابغی چون کمال الملک و تاسیس اولین عکاسخانه در ایران شد.
او هر چه را دوست داشت و خودش استعدادی در آن زمینه نداشت. زیر دستانش را مجبور به یادگیری و چیره دستی در آن حرفه میکرد تا خودش لذت ببرد و گاها این کار باعث رنجش و نارضایتی اطرافیانش میشد.
روزی از یکی از محافظانش شنیدم در حال بازدید از بازار پارچه فروشان بوده که ناگهان جلوی در دکانی میایستد.
به گفتهی آن مرد شاه محو دخترکی جوان و زیبارو میشود. نور از شیشه های رنگی مغازه روی صورت دخترک تابیده و دلفریبی چهره اش را چند برابر کرده بوده و آنان از ترس شاه چشم از او گرفتند.
مثل اینکه دست و دل قبلهی عالم حسابی برای آن دختر لرزید بوده که چندی بعد او هم بین زنان شاه در حرمسرای او ساکن شد.
زندگی ناصر الدین شاه قاجار عجیب ترین زندگینامهی یک پادشاه است. هیچ کس نمیتواند به طور قطعی بگوید صاحبقران را میشناسد، حتی منی که تمام عمر به او خدمت کردم.
#م_نیک