
در دوردستها
زمین خاموش و بیپناه جنینوار در خود جمع شده و میگرید.
برای ساکنانش
مردمانی که درد و عذاب بسیاری کشیدند و چندی بعد مردند.
آنان که خودشان نابودگر نسلشان بودند.
جامهی تن اش رنگ باخته.
دریاهایش خشکیده، جنگلهایش را انسانها سوزاندند.
حال پیراهناش یک کویر سرد و تاریک است که هیچ جانداری در آن نمیزیستد.
کمی آنطرف تر خورشید دلش به حال زمین تنها میسوزد، دستهایش را میگشاید و او را مانند طفلی بی مادر در آغوش میکشد و سرشار از مهری فروزان به زمین میتابد.
نور خورشید قطرهی آبی که در دریا باقی مانده را بخار میکند و بعد ابر میشود.
بالا میرود به آسمان که رسید، میبارد تا جانی دوباره ببخشد به این سرزمین خشک بی جان.
تک دانهی جوان که ناامید زیر خاک نمناک ریشه دوانده بود، با تابش نور خورشید و بوسههای خیس ابر سر از خاک بلند میکند.
از او فاصله میگیرد و زمین لبریز از زندگی با پیراهنی که حالا سرسبز شده، میخندد.
#م_نیک