
پای چشمانشان سیاه چالهای حفر شده که
نشان از شب بیداری هایشان دارد.
دست هایشان مملو از عشق است.
از سر انگشتهایشان مهر و امید میچکد.
جان میدهند و جان نمیستانند.
دعای شفا بر لبانشان ذکر میشود.
مرهم میگذارند روی زخم هایمان و با مهر حریری دور آن میپیچند.
نگاهشان بند بیمارانشان است و دلشان پیش فرزندانشان.
پیراهنشان سپید است.
بی آلایشند.
دو سالیاست بیش از قبل حواسمان به آنها است.
چندی است،
نوای نفس های کوتاه و کشیدهی شان از زیر پارچهی ماسک در گوش هایمان اکو میشود.
دست هایشان را آنقدر با الکل غسل دادهاند که پوست پوست شدهاند.
مردمک هایشان آغشته به اشک و چشمانشان گیر نگاه ماست.
منتظر روزی هستند که روی روپوششان هیچ قرمز رنگی ننشید و قلبهایشان از ترس مرگ کسی تند نزند.
روزی که جهان پیراهن سفید بر تن کند و
ویروسی به اسم کرونا از بین رود و دلهایمان گرم شود.
روزتان مبارک مبارز های سفید پوش?
#م_نیک