
اگر با منی، پریشانی!
هنگام سحر برو تا چشمانم برای ماندنت تمنا نکنند.
تعلل نکن که مبادا پشیمان شوی چون از همین لحظه تمام احساسم از سرمای غریبانهی کلامت یخ زد.
قبل رفتنت آن یاقوت قرمز که خودم به گردنت آویختم را روی میز جا بگذار که فکر کنم از من متنفری.
تمام لباسهایت را یا بسوزان یا با خودت ببر چون اگر اینجا باشند، خمار شمیمات میشوم و تک تکشان را بین حصار بازوانم میفشارم.
این شیدای بی کس و کار را دلخوش به آغوشت مکن.
کاش زودتر از اینها،
میفهمیدم دوستم نداری و نخواهی داشت.
#م_نیک