
بگذارید کمی از نویسندگی برایتان بگویم.
روزی که قلم به دست گرفتم در من انسان هایی متولد شدند!
هر وقت که میخواهم بنویسم در ضمیرم کودکی از ذوق میخندد، ادیبی عینکش را میزند و مشغول فکر کردن میشود. مجنونی با مردمک هایی غلتان در اشک به دنبال معشوقش میدود. دیوانهای میگرید و زنی خانه دار غذا میپزد.
در من منی دیگر سرشاز از لذت آنان را مینگرد.
باید محتاط عمل کنم تا مبادا چیزی بنگارم که آن دخترک از عروسکش دور شود و اشک بریزد یا آن دیوانه رگ حیاتش را بزند.
مدتی است حتی واژه ها هم تکه هایی از وجودم شده اند. دیگر نمیتوانم دوستت دارم را دروغ به زبان بیاورم.
دنیای من رنگارنگ است اما رنگ سیاهش را بیشتر میپسندم چون رنگ دوات قلمم است، زیرا نباشد داستان ها خلق نمیشوند. و داستان نوشته نشود، رویا باورکردنی نیست.
#م_نیک