رخت سیاه به تن کرده
و با شانه هایی خمیده در کوچه پس کوچه های شهر سرگردانم.
عابران ناشناس نگاه های خالی از عاطفه‌شان را حواله‌ام می کنند و بی تفاوت از کنارم رد می‌شوند.
من برایشان غریبه ام!
دیگرکسی نیست که کتش را روی شانه‌ام بیاندازد و مرا در آغوش بگیرد و بگوید: نگران نباش، من هستم!
او هم به آسمان ها پر کشید.
اشک هایم پی در پی روی گونه‌ام می غلتند.
آهی که از میان لبهایم خارج می‌شود، آتش خاکستر شده‌ی وجودم را شعله ور می‌کند.
امشب، هیچ چشم آشنایی را ندیدم.
هیچ عطری را نبوییدم که مشامم دلنتگ رایحه اش باشد.
من امشب در شهر
تنهاترینم!
و شاید از نظر مردم این شهر غربیه ای غمگین!
#م_نیک
