از فرسنگ ها دور تر صدایی مهیب به گوشم میرسد.
نوای مردمی که تمام زندگیشان را در قاب چشمهایشان اندوخته اند ولی قلبشان سخت پافشاری میکند که بمانند و نروند.
گمان می کنم تکهای از وجودشان را با خود نبردهاند،
شاید آن را
زیر آوار های قصر دارالامان جا گذاشته اند.
شاید تکهای را در خانهای گم کرده باشند.
کاشانهای که کنج دیوار سرد و نمناکش کودکی مثال قرص ماه در خودش چمباتمه زده.
با تنی لرزان عروسکش را در آغوشش میفشارد و چشمانش میبارند.
کمی انطرفتر مردی نگاه چرکین و آلودهاش را مانند قیر مذاب روی تن دخترک میریزد.
با لبخند دستی به ریش های بلندش میکشد و روی آرزو های طفل بی گناه قمار میکند.
امان از شانه های خمیدهی پدر!
پیش از این قامتش استوار و خودش تکیهگاه بود.
هیچ کس صدای نفرین های مادری را که بر سر و صورت خود میکوبد؛ نمیشنود؟!
از چشمهایی برایتان بگویم که قرار است، شاهد مرگ رویا های کودکانهاش باشند.
از لب هایی سخن بگویم که قرار است، روزی آنقدر بلند بانگ سر دهد که گوش فلک کر شود.
از درد مردمی
که پا برهنه با دستهای خالی غریبانه از وطن رانده و مانند پرستو های مهاجر رها میشوند و کوچ میکنند.
بی پناه در آسمان تاریک محو میشوند و چندی بعد دیگر کسی هم به یاد نخواهد آورد، مردمانی را که عدهای از خدا بی خبر روحشان را مرعوب غارت کردند.
#افغانستان
#م_نیک
