روزی میرسد که
مردم از فقر به تنگ میآیند
اشک کودک گرسنه تنها قطرهی آب
گلی روییده کنج چشمان خیس و
رنج دیدهی پدرِ کمرشکسته
تنها نشان زندگانی
و گوشت آدمِ آلوده به مرگ تنها
خوراک شب خواهد بود!
آنوقت همین مردمِ نادان که
با دل و جان پذیرفتهاند جهان سومی
و تهی از عقل هستند
خواهند فهمید که
قفل دستان یاران در یکدیگر
سینههایی یکدل
بانگهایی از درد که گلو را آبشار خون میکند
و عزمی راسخ میتواند،
مرگ را حرام و زندگی را
شیرین و گورا کند
اما آنروز دیر است
آنقدر که دیگر جوانی نمانده، دیگر پروانهای
نیست که به شوق پرواز
چشممان را ببوسد، دیگر من و تویی نخواهیم ماند!
دیگر نان که هیج جان و دل هم گران خواهد بود به گرانی یک ملت نیمهجان ...
#باوانجان(میم_نیک)