روزای اول اشنایی
مردد بودم.. حسم رو نمیدونستم . شایدم میدونستم ،اما نه... من خودم رو گول میزدم
میترسیدم
میترسیدم از اینکه قبول کنم به تو وابسته شدم
تویی که تا حالا نه دیده بودمت
ن صدات رو شنیده بودم
از نظر خیلی ها این احساسات زودگذر و بی منطق
خودمم همین فکر رو میکردم تا زمانی که تو رو دیدم
تو اومدی تموم منطق من رو بهم زدی
تو اومدی و شدی بهترینم عزیزترینم
رک بگم با تو فهمیدم که منم میتونم کسی رو داشته باشم
ک دوستم داشته باشه
ک دوستش داشته باشم
واسه دیر اومدناش نگران بشم
با تب کردنش تب کنم
با خنده اش بخندم
با گریه اش گریه کنم
تک تک ثانیه های زندگیم هر کجا ک باشم درگیر تو باشم
از 7 ابان 1398 خیلی روزا میگذره
روزی که دفتر زندگی من ورق خورد
روزی که تا 7 دقیقه بعد مرگم هرگز فراموشش نمیکنم
جانان من?
