
کار مردان ایل با تفنگ و بویژه با تفنگ پنج تیری به نام برنو به عشق و عاشقی کشیده بود: تفنگ قشنگ خوشدست و موشکاف دوربردی بود. شکل و شمایلش دل میبرد. ساخت یکی از شهرهای فرنگستان به نام «برنو» بود. عشایریها این تفنگ را به نام آن شهر، برنو میخواندند. سر تا پایش را مثل یک بت میآراستند و به عبادتش میایستادند. بر قنداق براق شفافش که به رنگ طلایی
بود و رگههای زیبای مغز درختی سرخ و عنابی داشت، چهره میمالیدند و تصاویر خودشان را در آن مینگریستند. به پیش
قنداقش زر و زیور میبستند. برایش شعر میسرودند. دختر زیبا را
برنو میگفتند. یار بلندبالا را برنو میخواندند. معلوم نبود که از زن و برنو کدام یک را بیشتر دوست داشتند. هر مردی در آرزوی دو برنو بود
محمد بهمن بیگی..