شهریاران

بخش اول

پیرمرد با چوبدستی خودش زغال ها رو جابجا کرد و پرسید:پس از سپید شهر اومدی،،مرد جوان جواب داد:اره،اوندم خواهرم رو ببینم ،با یه افسر گارد ازدواج کرده،،شهریار دستور داد دسته اونا به اینجا بیان ،پیرمرد لیوان چایی کوهی رو دست جوان داد و ته ریش سفیدشو خاروند:شیر دال ها هنوز اونجا پرواز میکنن؟جوان چایی داغ رو فوت کرد و سرشو با غرور بلند کرد و جواب داد:قویتر از همیشه،ببینم عمو شما تا بحال شیر دال دیدی؟سوال پسر پیرمرد رو در خاطرات فرو برد،سرش رو به درخت کهنسال بلوط تکیه داد و لبخندی زد:اره همسن تو بودم،جنگ اول با کوه نشین ها.پیرمرد در خاطره اون روز غرق شد.لشکر خاوران غافلگیر شده بود ،انتظار چنین حمله ای از کوه نشین ها نداشت،نظم سپاه در حال از هم پاشیدن بود که شیر دال ها اومدن،سه شیر دال و سه شهیار سوار بر اونها،به دل نیروهای دشمن زدند،هر لحظه سربازی یا اسبی زیر چنگالها و تیزی بالهای اونا کشته میشد با چشمهای خودش دید که شیر دال سیاه سر یک سرباز رو کند و به کناری پرتاب کردبعد از جنگ تا جایی که که جرعت کرده بود به شیر دال نزدیک شده بود تا قبل از دیدن شیر دال فیل به نظرش بزرگترین جانور زمین بود ،اما این شیردال به بلندی دو فیل بود پنجه هایی بزرگ و قوی و چنگال هایی به بلندی شمشیر ،پاها و بدنش شبیه اسب بودند دست وپاهایی به تنومندی درختی کهنسال و سینه و پشت پهن و بزرگ ،اما سر جانور شبیه عقاب بود و منقاری کج که با چهار دندان نیش ترسناک تر شده بودند دو دندان رو به پایین و دو دندان رو به بالا که حتی توان سراخ کردن و دریدن هر زرهی رو داشتند،اگه بیشتر به صورت جانور دقت میکردی میشد ردیف دندان های درونی رو هم ببینی،گودی پشت و کمرش باعث میشد سوار کار در پرهای ضخیمش گم بشه و از تیر رس کمان و نیزه در امان بمونه،و دم حیوان که حتی در حالت ایستاده تا روی زمین کشیده شده بود،بعد از اون جنگ بود که اختلاف بین شهریار و شهیارها شروع شد و نزدیک پنجاه سال بود که شیر دال ها اجازه پرواز در خاوران رو نداشتند،بجز سپید شهر.