
بخش اول، قسمت بیست و یکم
تارا نامه را به چاپارخانه تحویل داد و به سمت قصر برگشت. قدمهایش تند و محکم بود، اما دلش شور میزد. باید فوراً نزد بانویش برمیگشت. نفسش در هوای سرد صبح بخار میکرد و با هر قدم، ابری کوچک از دهانش خارج میشد و در فضا محو میگشت.
عاشقانه نارشید را دوست داشت.برخلاف بانوان دیگر قصر، نارشید هیچوقت نه با او و نه دیگر ندیمهها و خدمتکاران، تندخویی یا بدرفتاری نمیکرد. همیشه با محبت و باوقار با زیردستانش برخورد میکرد. همیشه خندان و علاقهمند به موسیقی و آواز و البته حیوانات. تارا هنوز صدای خندهاش را به خاطر داشت، وقتی که گربهای کوچک را در آغوش گرفته بود و میچرخاند.
اما مدتی بود که بانو گوشهگیر و غمگین شده بود.از وقتی که شاهزاده رادمهر، شهریار آینده، برای او ازدواجی ترتیب داده بود. تارا میدانست که این ازدواج نقشهٔ بانو نورا بوده. برای اینکه نارشید را از سر راه خودش بردارد. همانطور که نیرا را تبعید کرد و شیلأ دوستداشتنی را کشت. همهٔ اینها را از خدمتکاران قصر شنیده بود، نجواهایی در راهروهای تاریک، کلماتی که بین دو در بسته رد و بدل میشد.اما جرئت به زبان آوردن نداشت. باید کنار بانویش میماند.
زیر لب با خودش صحبت میکرد، صدایش آن قدر نرم بود که حتی دیوارهای اتاق هم نمیشنیدند:
«بانو اصلاً اون پسر رو دوست نداره. تنسر رو همیشه در میعادگاه در حال دعاست. اون اعتقاد داره زنان و موسیقی و رقص و آواز باعث غفلت و دور شدن از خدایان میشه. خودم از گلناز شنیدم. ولی بانوی من همهٔ این کارها رو دوست داره. مطمئنم کنار اون پسر... پژمرده میشه.»
دستش را روی در اتاق نارشید گذاشت. چوب سرد بود زیر انگشتانش. در زد و وارد شد:«بانو.»
چشمش به نورا افتاد. رنگش سفید شد، مثل کاغذی که یکباره زیر آفتاب رها شود.
نورا با خشم به او نگاه کرد. چشمان ریزش را باریک کرده بود و نگاهش از میان آن شکاف باریک، مثل تیغی برنده بیرون میزد:«تو هنوز یاد نگرفتی باید اول از بانو خودت اجازه بگیری و بعد وارد شی؟ تو نیاز به ادب شدن داری... خودم ادبت میکنم.»
نارشید مانع حرف زدن نورا شد. صدایش آرام بود، اما تهش التماسی پنهان داشت:«خواهر... کاری بهش نداشته باش. اشکالی نداره.»
نورا به حماقت نارشید پوزخندی زد. لبخندی که از گوشهٔ لبش بالا رفت:«دیگه نمیخوام حرف زیادی بشنوم. بعد از تاجگذاری پدرمون، ازدواج میکنی. دستور ایشونه. و تو اطاعت میکنی.»
به سمت نارشید رفت. یک قدم جلوتر. صدایش تیزتر شد:«یادت باشه... اگه لازم باشه، تو رو توی یه تابوت به کیشانشهر میفرستم.»
نارشید چشمانش را بست.
پلکهایش سنگین بود، مثل تختهسنگهایی که روی چاه میگذارند تا کسی از آن بالا نیاید:«باشه خواهر. کاری رو که میخوای انجام میدم.»
نورا بیرون رفت. هنگام عبور از کنار تارا، دوباره به او چشم غرهای رفت. نگاهی که تا مغز استخوان نفوذ کرد و تارا را چند ثانیه بیحرکت نگه داشت.
با بیرون رفتن نورا، تارا نفس راحتی کشید. نفسی که چند لحظه در سینهاش حبس شده بود، حالا با شتاب بیرون آمد.
به نارشید نزدیک شد. قدمهایش آرام و مردد بود، مثل کسی که از نزدیک شدن به یک زخم باز میترسد:«بانو... نامه رو تحویل دادم.»
چشمان نارشید خیس بود. اشک در آنها جمع شده بود، اما هنوز روی گونهها جاری نشده بود. مثل ابری که باران را نگه داشته، ولی دیگر طاقت ندارد.
تارا نزدیکتر رفت. دستش را جلو برد، اما جرأت نکرد لمس کند:«بانو... لطفاً گریه نکنید. من... من خودم همه جا باهاتون میآم. نمیذارم تنها باشید.»
نارشید نگاهش را دزدید. به طرف پنجره خیره شد، به آسمانی که بیرون از قصر، بیاعتنا به غم او، آبی بود و روشن:«این بار نمیتونی بیای... هیچکس نمیتونه باهام بیاد.»
صدایش شکست. همان کلمهٔ آخر، مثل شیشهای که روی زمین میافتد و هزار تکه میشود.
تارا ایستاد. نمیدانست چه بگوید. نمیدانست دستش را کجا بگذارد. فقط ماند. مثل یک درخت تنها در وسط یک دشت بیپناه.
،،،،،،،،،،،،،،،،،،، ،،،،،،،، ،،،،،،،،،،،،،،،،
صدای فریاد نگهبانان قلعه از هر طرف بلند شد:
«شیردال! طبلها رو به صدا در بیارید!»
ضربات محکم بر پوست طبل، مثل قلبهایی که از هیجان میتپند، در فضای قلعه پیچید. سربازان به طرف حیاط دویدند، برخی با شمشیرهای کشیده، برخی با چشمانی گرد شده از حیرت.
شیردال طلایی با سرعت وارد قلعه شد. بالهای عظیمش در هوا باز شده بود، هر کدام به اندازهٔ دو نیزه، و نور خورشید روی فلسهای زرینش میدرخشید. دور حیاط قلعه چرخید، چند بار دور زد تا جای مناسبی برای زمین آمدن پیدا کرد. نعرهای بلند سر داد که دیوارهای قلعه را به لرزه انداخت.
چند بار بالهایش را تکان داد. گرد و خاک اطرافش را پر کرد، آنقدر که چند سرباز عقبتر رفتند و چشمهایشان را پوشاندند. روی زمین دراز کشید و بالهایش را پهن کرد، مثل فرشی زرین که برای پذیرایی از میهمانان پهن شده باشد.
میترا و بعد از او نیرا از پشت هیولا پایین آمدند.
سربازان مبهوت شیردال مانده بودند. بعضی دهانشان باز مانده بود، بعضی شمشیرشان را نیمهکشیده نگه داشته بودند و فراموش کرده بودند که چه میخواستند بکنند.
فریاد گرگ، سربازان را از بهت درآورد. صدایش مثل شلاق در فضای قلعه پیچید:
«زانو بزنید بیمصرفها!»
سربازان یکصدا به زانو افتادند. زرههایشان روی سنگها صدا کرد.
گرگ در مقابل میترا زانو زد، دست راستش را روی سینه گذاشت و سرش را پایین انداخت:
«جاوید مادر، پاینده شهیار.»
با اشارهٔ میترا، همه بلند شدند. صدای زرهها دوباره در فضا پیچید.
میترا به چند سرباز نگاه کرد. نگاهی که فرماندهای باتجربه به زیردستانش دارد:
«طلا خسته و گرسنست. با احتیاط براش غذا ببرید.»
چند سرباز با سرعت به سمت آغل رفتند، قدمهایشان روی سنگفرش میدوید.
نیرا دست میترا را گرفت. چشمانش التماس داشت:
«من میمونم. میخوام خودم بهش غذا بدم.»
میترا ابرویش را بالا انداخت:
«نمیخوای پدر رو ببینی؟»
«خودمو میرسونم. اگه اشکالی نداره... اجازه بده بمونم.»
میترا به نیرا نگاه کرد، چند ثانیه، بعد لبخندی کوتاه زد و با گرگ راهی شد. قدمهایش محکم و مصمم بود، مثل کسی که بعد از سالها دارد به خانه برمیگردد.
---
مهران در ورودی تالار منتظر او بود. دستهایش را پشت سرش گره کرده بود، اما لبخند روی لبهایش، بزرگتر از آن بود که بتواند پنهان کند.
میترا با دیدن پدر، به سرعت به سمت او دوید. مثل کودکی که سالها پدرش را ندیده باشد. خودش را در آغوش او رها کرد. صورتش را در گردن پدر فرو برد و بوی آشنا را نفس کشید.
مهران، میترا را بیشتر از هر کسی در دنیا دوست داشت.
بعد از سالها، دخترش را در آغوش کشیده بود. دستش را روی موهایش کشید، آرام و طولانی. یاد زمان تولد او افتاد. چهار سال قبل از طاعون. روزی که میترا برای اولین بار گریه کرد و مهران برای اولین بار حس کرد که یک تکه از قلبش جدا شده و دارد در جای دیگری میتپد.
خاطرات همچون باد از ذهنش گذشت. سریع و بیصدا، اما هر کدام جای خودشان را سوزاندند.
در تالار، آتش درون آتشدان شعله میکشید. میترا دستهای خودش را روی آتشدان گرفت. گرمای آتش روی پوستش نشست، خستگی سفر را کمی کم کرد:
«خب... با مادر آشتی نکردی؟»
مهران لیوان اویشن داغ را به دست میترا داد. بخار از لیوان بلند میشد و بوی گیاهان کوهی فضا را پر کرده بود:
«بخور، خستگیت رو رفع میکنه.»
میترا اویشن را بویید. بوی مادربزرگها، بوی خانه، بوی چیزهایی که از دست رفته بود. جرعهای سر کشید. داغ بود و تلخ و خوب:
«برای تاجگذاری رادمهر دعوت شدیم. پنج روز دیگه. تو هم میای؟»
مهران سرش را تکان داد. نگاهش به شعلههای آتش دوخته شد:
«فکر نکنم مادرت خوشحال بشه.»
میترا با لبخند به پدرش نگاه کرد. لبخندی که میگفت «تو را خوب میشناسم»:
«حق داری از مادر بترسی. من جای تو بودم به سرزمین نامیرایان فرار میکردم. میخواد تو رو بکشه. نورا هم همدستشه.»
مهران ابروهایش را بالا انداخت. چیزی در چشمانش جرقه زد، کنجکاوی یا شاید نگرانی:
«هر کاری از هما برمیاد... این نورا... به نظرت چطور دختریه؟ مادرت واقعاً بهش اطمینان داره؟»
میترا شانههایش را بالا انداخت. لیوان را بین دستانش چرخاند، بخار همچنان از آن بلند میشد:
«استعداد نابود کردن خاوران رو داره. منو یاد قصاب میندازه. تنها فرقش اینه که اون واقعاً میتونست... ولی نورا فکر میکنه میتونه.»
مهران نفس عمیقی کشید. به سمت آتشدان رفت، دستش را روی سنگهای گرم آن گذاشت:
«قصاب هدفش نجات خاوران بود. ولی این دختر... راستش نمیدونم هدفش چیه.»
میترا دستش را روی گونهٔ مهران گذاشت. گرم بود، از نزدیکی آتش. صدایش نرم شد، نرمی که تهش چیزهای نگفته بود:
«مادر هنوز دوستت داره. شاید تو رو نبخشیده باشه... ولی امکان نداره بذاره کوچیکترین آسیبی بهت برسه.»
مهران چیزی نگفت. فقط دستش را روی دست میترا گذاشت و نگاهش را به آتش دوخت.
---
...............
بهمن دوباره به جمشید نگاه کرد. نگاهی پر از التماس. چشمانش میگفت «کمکم کن» و لبهایش میلرزید.
جمشید دستش را پشت او گذاشت و بهمن را روی به جلو هل داد. با لبخندی که همزمان تشویقکننده و مسخرهکننده بود:
«برو دیگه احمق! دختره خودش اومده. تو فقط باید بری و بگی دوستش داری.»
بهمن تمام قدرتش را جمع کرد. نفس عمیق کشید. دلش داشت از توی سینه بیرون میزد. به طرف نیرا حرکت کرد. هر قدم، مثل راه رفتن روی لبهٔ تیغ بود.
به چند قدمی او رسید. ایستاد. صدایش را صاف کرد:
«بانوی من... خوش اومدید.»
نیرا برگشت. نگاهی به سرتاپای بهمن انداخت. نگاهی کنجکاو، نه مهربان، نه سرد:
«یادم افتاد... جناب دادگر.»
بهمن چشمانش را بست. تمام جرئتش را جمع کرد تا به نیرا عشقش را اعتراف کند. کلمهها در ذهنش صف کشیده بودند، اما زبانش یخ کرده بود:
«بانوی من...»
چشمانش را باز کرد.
نیرا در حال دور شدن بود. پشتش را به او کرده بود و به سمت اصطبل میرفت.
بهمن به دنبال نیرا دوید. نفسزنان به او رسید. عرق روی پیشانیاش نشسته بود:
«بانوی من! بانوی من! من میخواستم...»
نیرا به سمت او برگشت. ابروهایش کمی بالا رفت:
«فکر کردم خابت برده. چی میخواستی؟»
بهمن در دریای چشمان نیرا غرق شد.
چشمانی که در اعماقشان، اندوهی پنهان بود که هیچکس نمیتوانست به آن دست پیدا کند. کلمهها در گلویش گیر کردند. دلش میخواست بگوید «دوستت دارم»، اما چیزی که بیرون آمد...
«خواستم بگم... برای مرگ خواهرتون متاسفم.»
کلمات سرد و بیجان از دهانش بیرون پریدند. در همان لحظه، آرزو کرد کاش زمین شکافته میشد و او را میبلعید.
نیرا برای لحظهای به او خیره شد. هیچ چیز نگفت. فقط سری تکان داد، همان سری که یعنی «متوجه شدم» و «حالا برو» و «بهتر بود این را نگفته بودی».
سربازی دواندوان به آنها نزدیک شد. زرهاش صدا میکرد:
«بانوی من! پدر میخوان شما رو ببینن.»
نیرا بدون نگاه کردن به بهمن، به دنبال سرباز رفت. قدمهایش تند و محکم بود، انگار داشت از چیزی فرار میکرد.بهمن ماند. تنها. در میان حیاطی که باد سردی از میان آن میگذشت و گرد و خاک را به هر سو میبرد.
نیرا وارد اتاق شد. میترا کنار پدر نشسته بود. با دیدن نیرا، لبخندی زد و به او اشاره کرد:
«همون دختری که گفته بودم...»