بخش اول، قسمت سوم
هما کنار پنجره تالار ایستاده بود و به بیرون خیره شده بود. خاطرات قرن‌ها پیش در ذهنش زنده می‌شد؛ روزهایی که پس از شیوع طاعون خون، شانه‌به‌شانه مهران نخستین سنگ‌های خاوران را بنا کرده بودند. روزگاری که هنوز کسی او را «مادر» و مهران را «پدر» نمی‌نامید.
لباس آبی تیره خاندان شهریاران، شکوه او را دوچندان کرده بود. پوست گندمگون، چشمان درشت قهوه‌ای و موهای بلند سیاه که تا کمرش می‌رسید، باعث شده بود بسیاری او را زیباترین زن خاوران بدانند.
صدای هرمز رشته افکارش را برید.
هرمز، نزدیک‌ترین مشاور او و سی‌ونهمین نسل خاندانش، با احترام سر فرود آورد.
«مادر، پیکی پشت در منتظر دیداره. بهتره به حضور بپذیریدش.»
هما بی‌آنکه برگردد گفت:
«نه خودش رو می‌خوام ببینم، نه فرستاده‌ش رو.»
هرمز لحظه‌ای مکث کرد.
«اما مادر... پیک آبتینه.»
نام آبتین دل هما را لرزاند.
آبتین، برادر کوچک‌تر کارن، شهریار خاوران، و پدر شیما بود. از نظر هما، او از بسیاری از مدعیان تاج‌وتخت شایسته‌تر بود. مردی که شاید می‌توانست شکاف میان سپیدشهر و دربار را از میان بردارد.
هما بی‌درنگ به سوی در تالار رفت.
چند لحظه بعد، آبتین را در آغوش گرفت.
چشمان مرد پر از اشک بود. شاید به یاد روزهای کودکی افتاده بود، شاید هم بار سنگین مشکلات دربار او را خسته کرده بود.
هما نامه و هدیه مهران را بی‌آنکه نگاه کند به هرمز سپرد و رو به آبتین گفت:
«بگو ببینم چرا اومدی؟»
آبتین لحظه‌ای سکوت کرد.
«به خاطر شیما.»
چهره هما جدی شد.
«چه اتفاقی افتاده؟»
«شیما بارداره.»
لبخند کوتاهی بر لبان هما نشست.
اما آبتین ادامه داد:
«پزشک‌ها میگن بچه احتمالاً پسره.»
لبخند هما محو شد.
آبتین دست‌های او را گرفت.
«مادر، شیما به کمک شما نیاز داره.»
هما نگاهش را از او گرفت و به سوی پنجره رفت.
«تو قانون رو می‌دونی. فرزند ششم به گارد تعلق داره. من نمی‌تونم چیزی رو تغییر بدم.»
آبتین با ناامیدی گفت:
«من نمی‌خوام قانون عوض بشه. فقط می‌خوام کنار شیما باشید.»
سکوتی سنگین میان آن دو حاکم شد.
سرانجام آبتین آهسته گفت:
«اگه بچه پسر باشه، ادعای رادمهر برای جانشینی محکم‌تر میشه.»
هما به آرامی چشمانش را بست.
در خاوران، یک تولد می‌توانست سرنوشت یک خاندان را تغییر دهد.
