مقدمه: لباس هر منطقه نشان دهنده فرهنگ و تاریخ و اصالت ان اقلیم است. مناطق کوهستانی و سرد و برفی نوعی پوشش و مناطق شمالی و جنگلی و سرسبز هم دارای نوعی لباس هشتند. اغلب مناطق عرب نشین بر اثر گرمای هوا لباسی سفید و بلند می پوشند و راحت هستند.
بدنه: در باستان و تاریخ قدیم ایران نوعی لباس به نام کندیس وجود داشت که اغلب پادشاهان و بزرگان می پوشیدند و دارای تن پوش بلند و یک دامن بلند بوده که بر تن پادشاهان و بزرگان می کردند و اغلب به رنگ بنفش و آبی بوده است. کم کم کندیس تبدیل به یک کت شد که تا امروزه مردان ایرانی مانند کت و شلوار می پوشند. لباسهایی چون لری و قشقایی و سیستانی یا بلوچی و نوعی لباس به نام ابیانه که در کشور رایج بوده و مردم هر منطقه طبق فرهنگ و قومیت و ارزشهای خود می پوشند و فرم شاد و غمگین آن هم نشانه های خاصی دارد.
نوعی دیگر از لباس کردی است که در آن زنان و مردان کرد لباسهایی بسیار شیک می پوشند و لباس زنانشان بسیار شیک و دارای رنگ های بسیار شیک و کمربندی است که برایشان بسته می شود. لباس محلی هر منطقه وابسته به شرایط و تاریخ و حوادث و رویدادهای تاریخی شکل گرفته و هر تکه از لباس دارای سمبل بوده و برای مردم هر منطقه مقدس بوده و حاضر نیستند ان را تعویض نمایند و با عشق و علاقه کامل می پوشند و حتی آن را نماد فرهنگ و قدرت و عظمت و اعتبار خود می دانند.
نتیجه گیری: ایران کشوری گسترده بوده و دارای اقوامی با فرهنگ ها و رویدادهای تاریخی متفاوتی است که در هر استان متفاوت است. به طور مثال در استانهای شرقی مانند سیستان نوعی دوخت هنرمندانه روی روی روسری زنان و یا کلاه مردان دوخته می شود تا بیانگر هنر دستی و توانمندی های بانوان این استان است.