مدیران محصول چسبی هستند که بسیاری از کارکردهای مرتبط با یک محصول - مهندسی، طراحی، موفقیت مشتری، فروش، بازاریابی، عملیات، مالی، حقوقی و غیره را به هم متصل میکنند. آنها نه تنها در مورد آنچه ساخته می شود، تصمیم می گیرند، بلکه بر هر جنبه ای از نحوه ساخت و راه اندازی آن تأثیر می گذارند.
از آنجایی که تعداد بیشتری از شرکتهای خارج از بخش فناوری به دنبال ایجاد قابلیتهای نرمافزاری برای موفقیت در عصر دیجیتال هستند، بسیار مهم است که نقش مدیریت محصول را به درستی انجام دهند. ایده های خوب فراوان هستند. شرکت هایی که دارای سابقه تمرکز بر نوآوری هستند، میتواندد بهترین کانال را پیدا و ارزیابی کنند و بهترین ایده ها را اجرا کنند. پنج مولفه نوآوری ساختاریافته عبارتند از:

1. حقوق تصمیم گیری روشن. تصمیم گیری واضح در هر مرحله از فرآیند نوآوری را مشخص کنید. نیاز است. شرکتها معمولاً نوآوری را در طیفی از تصمیمگیری متمرکز تا غیرمتمرکز مدیریت میکنند، که اغلب توسط تنوع سبد محصولات هدایت میشود.
a. تصمیماتی که به صورت مرکزی و در سطح شرکت گرفته می شود، می تواند تجربه مشتری سازگارتر را تسهیل کند، اما به زمان اجرایی بیشتری نیاز دارد و منجر به تنگناهای بالقوه می شود. یک مدل متمرکز زمانی بهترین عملکرد را دارد که شرکت نسبتا کوچک باشد (کمتر از 500 کارمند)، نوآوری بر یک یا دو حوزه محصول متمرکز است و قابلیت همکاری از اولویت بالایی برخوردار است.
b. تصمیمگیری غیرمتمرکز، که در سطح محصول انجام میشود، میتواند نفوذ مستقیم مشتری و پاسخ سریعتر به تغییرات بازار را تسهیل کند، اما میتواند به نوآوریها و/یا همپوشانی و تجربه کمتر منسجم منجر شود. این مدل زمانی بهترین کار را انجام می دهد که شرکت دارای یک سبد بزرگ و متنوع باشد، رشد بالایی را در بسیاری از خطوط تولید هدف قرار دهد و محصولات جدیدی را که نیاز به گرده افشانی محدودی دارند برنامه ریزی کند. یک شرکت نرم افزاری که چندین خط تولید مجزا دارد که به مشتریان مختلف خدمات ارائه می دهد، ممکن است از یک مدل غیرمتمرکز استفاده کند.
2. مراکز نوآوری توانمند. شناسایی و توانمندسازی ساختار ایده آلی که در آن به اهداف نوآوری دست یابی خواهید داشت. نوآوری اغلب در کسب و کار اصلی یک شرکت شروع می شود، اما به بازارهای مجاور گسترش می یابد و سپس با بالغ شدن قابلیت ها، بازارها و مشتریان جدید گسترش می یابد. شرکتها باید به دنبال ارزیابیهای صادقانه از قابلیتهای نوآوری خود، توانمندسازی و سرمایهگذاری در «مرکز» نوآوری برای رسیدن به اهداف نوآوری خود باشند. نوآوری موفق به جریان یکپارچه ایده ها و همکاری بین تیم ها بستگی دارد.
3. آسان برای پیگیری و فرآیندهای نتیجه محور. استیج های واضح برای تصمیم گیری و معیارهای انتقال محصولات به فاز بعدی توسعه داشته باشید. امروزه شرکت ها دارای گنجینه ای از داده های داخلی و خارجی هستند و از آنها برای تصمیم گیری در مورد هر محصولی استفاده می کنند. طبیعی است که مدیران محصول - که به داده ها نزدیک ترند - نقش گسترده تری را ایفا کنند. موفقیت محصول همچنین میتواند به وضوح در مجموعه وسیعتری از معیارها (تعهد، حفظ، تبدیل و غیره) در سطحی دقیقتر اندازهگیری شود، و مدیران محصول میتوانند نفوذ گستردهای برای تأثیرگذاری بر این معیارها داشته باشند.
4. متریک های مربوطه. معیارها و متریک هایی را انتخاب کنید که ارزیابی عملکرد سراسری شرکت نشان دهند و اهداف و اولویت های مختلف که به نوبه خود در راستای اهداف استراتژیک بزرگتر هست، تاثیرگذار باشند. برای ردیابی صحیح پیشرفت، شرکت ها باید معیارهایی را شناسایی کنند که هم به راحتی قابل محاسبه باشند و هم با اولویت های استراتژیک شرکت هماهنگ شوند. هدف شرکت ها اندازه گیری موفقیت هر یک از محصولات و نوآوری کلی (شکل 6) و ارزیابی نتایج از دریچه آن اولویت ها است.
5. تامین مالی هدفمند. تصمیم بگیرید که چگونه نوآوری کنید زیرا منابع باید تخصیص و مدیریت شوند. سرمایه گذاری، البته، یک محدودیت عمده در هنگام نوآوری است - شرکت ها به یک چارچوب قوی و استاندارد نیاز دارند تا تعیین کنند که فرصت ها چگونه باید تامین شوند. بر اساس اهداف استراتژیک خود، رهبران باید بر اساس چند درصد از منابع برای تخصیص در هر یک از دستههای نوآوری، رشد، نگهداری و بهره وری هماهنگ شوند.
هنگامی که یک شرکت خط پایه ای از قابلیت های مدیریت محصول خود را ایجاد کرد، معمولاً دو مسیر موازی را دنبال می کند: استخدام استعدادهای جدید در حوزه های استراتژیک و سرمایه گذاری در یک برنامه توانمندسازی گسترده برای استعدادهای موجود. برای دومی، رویکرد میدانی و انجمن بهترین کارایی را نشان داده است، جایی که مدیران محصول روی پروژههای واقعی با مربیگری و بازخورد منظم کار میکنند. توسعه نرم افزار باید یک اولویت استراتژیک برای همه شرکت ها در عصر دیجیتال امروز باشد. مدیران محصول نقش محوری ایفا می کنند و به عنوان ارتباط بین تیم های مهندسی نرم افزار و سایر بخش های سازمان عمل می کنند. کهن الگوهای متمایزی در شرکتهای فناوری پیشرو ظاهر شدهاند که میتوانند راه را برای سازمانهایی که قصد ایجاد قابلیتهای دیجیتال جدید را دارند، نشان دهند.