یه وقتایی لابلای کارها و خستگی ها، یکدفه خودکارم رو روی میز رها میکنم، عینکم رو برمی دارم و چشمهام رو می مالم، لابلای همه درگیری ها ، یکدفه یه حسی هست که میخوای با کسی حرف بزنی....یک نفر که همیشه برای شنیدنت آماده اس، یک نفر که یه جوری خاصه که انتخاب همیشگی توست برای اینجور وقتا....وقتایی که یکدفه هوس می کنی یک صدای حال خوب کن بشنوی..
آدمهای زیادی هستند که دوستت دارند و دوستشون داری...اما این یک نفر خاص در اون مواقع خاص هیچکس نمیتونه باشه جز...تو..مامان....
خیلی وقته این حس قشنگ احوال پرسی یهویی..جاشو داده به یه جور کلافگی..یه جور بیقراری ذهنی که نمیدونم با بی کسی این لحظه هایی که بی هوا دلتنگت میشم، چه کار کنم؟
هنوز یاد نگرفتم که وقتی ازت حرف میزنم یا بهت فکر میکنم، بغض نکنم و اشکام سرازیر نشه..چیز کمی نیست عزیزم، نداشتن تو، ندیدن تو و حتی نشنیدن تو....