لطفا بایست. لحظه ای صبر کن و در آرامش سکون، یک نفس عمیق بکش.نه...به عقب برنگرد!دستهایت را سایبان افق دوردست نگاهت نکن.لحظه ای آرام بگیر و نه به دیروز، نه به فردا که به همین لحظه، به اکنون بیاندیش.
به همان ثانیه های بی نظیری که هم آهنگ با موسیقی تنفست به ثانیه های گذشته می پیوندند و می روند که فراموش شوند و از عرصه پر تکاپوی امروزت زیرکانه بگریزند.
گاه که نگاهت و افکارت از دوردست دیروز فاصله می گیرد، اضطراب و تشویشی مبهم وجودت را در می نوردد و هیجان طلوع فردا آرامشت را در هم می کوبد. تو فراموش می کنی که فردا همین لحظات امروز است.لحظه اکنون که تو بی قرار حلول اش بوده ای و دیروز همان امروزی است که تو خود را از آن دریغ کرده ای.
فردا نفس به نفس، لحظه به لحظه در کالبد امروز تو تزریق می شود و دیروز هم آغوش عبور زمان از متن زندگی، بی صداتر از آن که حتی عبورش را حس کنی، خط می خورد، و تو غافل از این بازی زیرکانه عقربه ها، مبهوت مانده ای.
لحظه ای بایست و بیاندیش. عمیق بیاندیش. افق نگاهت را از دوردست به اینجا، به اکنون، به امروز پیوند بزن و باور کن زندگی همان اتفاقی است که در تپش نبض زمان و در حجم امروز تو، ترسیم می شود.