گاهی میخوام دور از هیاهو باشم. در جایی آرام. با موسیقی، شراب، تنهایی و تمام احساساتم. در جنگلی رنگارنگ، کلبهای خوش در دل جنگل جا خوش کرده. میخوامدر آنجا باشم. در اتاق سمت راستش. جایی که گرامافون قدیمیام پشت صندلی چوبیام قرار دارد. صندلیای روبهروی پنجرهای با منظرهای بکر وبینهایت. ازآن سوی منظره، آبشاری ست با آبی به زلالی روحم. میدانی؟ دوست دارم بنشینم روی آن صندلی. موسیقی کلاسیک موردعلاقهام را گوش کنم. جرعهای از شراب کهنهای که از قبل آماده کردهام بنوشم. و به منظره خیره شوم. راستش، منظره آن جنگل فقط بهانهایست. تا در آن پنجره، رخ عشق را ببینم.