بعضی آدمها وارد رابطه میشن، بدون اینکه بدونن چی میخوان.
نه دنبال عشق واقعیان، نه دنبال تنهایی. فقط میخوان «یه چیزی» باشه.
اما اون "یه چیزی" هیچ وقت شکل نمیگیره... و در نهایت، فقط درد میمونه.
من تجربهش کردم. طرف مقابلم جذب میشد، عقب میکشید، نزدیک میشد، سرد میشد.
هر بار یه حرف میزد. هر بار یه دلیل جدید.
نه "نه" میگفت، نه "بله"… فقط میموند و میلرزوند.
این نوشته درباره آدمهاییست که نمیدونن خودشون کیان و چی میخوان.
و درباره ماهایی که به امید عشق، توی این بلاتکلیفیها گرفتار میشیم...