ما برای رسیدن به بیمارستان دویدیم
اما آن‌ها برای رسیدن به آرامش بی‌خیالی خودشان درنگ کردند
پسری که لبخندش تمام دنیای ما بود که رویاهایی در سر داشت و جوانی که لایق زندگی بود او فقط ۱۶ سالش بود که در میانه‌ی مسیر بی‌توجهی گم شد.
او در بیمارستان نه بر اثر بیماری که بر اثر ناتوانی کسانی که باید نجاتش می‌دادند از ما جدا شد.
چقدر سنگین است که بدانی فرزندت یا عزیزت تنها به این دلیل از دست رفته که کسی فقط یک لحظه عجله نکرد.
این مرگ یک حادثه نیست این یک جنایت خاموش از کادر درمان شهرستان داراب است که نامش را بی‌توجهی گذاشته‌اند.
خداحافظ پسر مهربان… ما را با این خشم و این بی‌عدالتی تنها گذاشتی.»
