خورشید روی سقف خانه‌ی دوطبقه‌مان زل زده بود. همسایه‌ها رفته بودند؛ انگار تبخیر شده بودند. جایش، فامیل‌ها درِ خانه رو کنده بودن و نشسته بودند. خانه نبود، میدان تیر نگاه‌ها بود.
من روی پله‌ها کنار مادرم نشسته بودم، اما تمام توجه روی عمه خدیجه و دخترش بود. عمه مامانم با چشمایی که سرکوب در آن‌ها می‌درخشید جعبه‌ی چوبی را محکم روی زمین کوبید. همون امانت قدیمی که من آن را با وسواس و عشق درست کردم و نجاتش داده بودم، اما وقتی درش را باز کرد، با ناخن‌های بلندش زد توی گوشه‌ی چوب و یک تکه‌ی کوچک را عمداً شکست.
با صدای بلند، طوری که همه‌ی اقوام بشنوند، جیغ زد: دیدید؟ دیدید چی کارش کرد؟ گفتم بهش ندهید! این از همون اول هم نیتش خراب بود. خودش خرابش کرده، بعد هم با این قیافه‌ی مظلوم و سکوتِ مزخرفش اومده پسش داده که بگه من نبودم!
دهانم خشک شد. خواستم بگویم آن قطعه سالم بود، خواستم بگویم شاهد دارم، اما نگاهش مثل یک چاقوی کند، گلویم را می‌برید. دخترش با نیشخندی که گوشه‌ی لبش می‌رقصید، اضافه کرد: همیشه همینه. یه کاری می‌کنه، بعد می‌زنه زیرش
آنهانه‌تنها مرا محکوم کردند، بلکه انگ «خرابکار دروغگو» رو روی پیشانی‌ام زدند. من بی‌گناه بودم، اما در آن خانه حقیقت چیزی بود که «عمه» دیکته می‌کرد.
پلک زدم. دنیای پذیرایی ناپدید شد و خودم را در دیوارهای سردو سیمانی تیمارستان یافتم. همه‌چیز، از همان جعبه‌ی چوبی شروع شده بود. آن‌ها معتقد بودند من آنقدر ذاتاً مخربم که حتی در تنهایی‌ام، باعث فساد محیط می‌شوم. می‌گفتند من آنقدر با بی‌عرضگی زندگی کردم که سوسک‌ها و عنکبوت‌ها از زیر کاغذدیواری‌ها و گچ‌های ریخته‌شده‌ی خانه، بیرون ریختند تا بی مصرفی مرا به رخ بکشند.
همه، حتی پرستارها، در گوش هم پچ‌پچ می‌کردند: او بود که دیوارهای خانه‌شان را خورد کرد..
مادرم، با چشمانی که انگار پشت عینکش دنبال من گمشده می‌گشت، زمزمه کرد: شب، سعی کن نزدیک در اتاق بخوابی. پرستارها به مریض‌های نزدیک در بیشتر سر می‌زنند ته اتاق فقط سکوته و خاموشی .
شب شد. همه خوابیدیم. یا بهتره بگویم، همه تظاهر کردند که خوابیده‌اند. اما من دیگر بیدار نشدم.
آن شب، یکی. با چاقویی سرد، میان دنده‌هایم درست همان‌جایی که قلبم هنوز داشت برای بیگناهی‌ام می‌تپید را سوراخ کرد. من مرده بودم. نه چون جرمی مرتکب شده بودم، بلکه چون در دنیایی که عمه‌ها قاضی‌اش هستند بیگناهی تنها جرمی است که مجازاتش مرگ است.
