استاد پیرهن صورتی

آخه من چی بنویسم، هی بنویس بنویس بنویس

استاد پیرهن صورتی بنده توان استفاده مکرر از سرویس بهداشتی رو در زندگیم بدون اجازه خانواده نداشتم الان میگی افکارمو لخت و عریان بریزم روی کاغذ که پس فردا هر ننه قمری بخواند و هر چیزی دوست داره بگه؟ این مردم چی میگن بود که زندگی مارو ساخته حالا انتظار داری خیلی راحت و بیخیال بشینم اینجا و وارد بازی نوشتن افکار بشم

نه آقا جان ما نیستیم شاید هم جراتش رو نداریم،نمیدونم ولی نوشتن افکار بدون هیچ فکر و منطقی آدمو لو میده و باعث میشه هر چی مزخرف داری بیاری روی کاغذ بیچاره، هم وقت خودتو میگیری هم یه کاغذ حروم میکنی هم لو دادن خودت توی شرایط کنونی جامعه اس که هر فکری از ذهنت بگذره خطرناکه و ممکنه تو همون ذهنت بازداشتت کنن و ببرنت انفرادی و تو و شیشه نوشابه و زجر اعصاب و بدبختی بعدش،نخواستین آقا ما مال نوشتن بدون فکر نیستیم اصلا نمیتونیم.... یک عمر سانسور شدیم سانسور بودیم سانسور کردیم... حالا بیایم لخت و پتی بشینیم پای یه تیکه کاغذ به ریختن محتویات ذهن؟ که چی بشه اصلا... مردک بیکار با این پیشنهادهای عجیبش

ما با سانسور و نگفتن ها و خوردن حرفهامون بزرگ شدیم و کلی هم باهاش کنار اومدیم، نمونه بارزش... همین چند وقته 3 نفر رو بردن اسمشو نبر، ما موندیم و کلی فحش سانسور شده و کلی بغض و حرف و حس مزخرف اما خدایی نکرده به آرمانهای سانسور چی درنمون پشت نکردیم و یک هزارمش رو به زبون نیوردیم خدارو شکر دوتاشونم که آزاد شدن با یه شادی بعد از گل داستان رو پایان دادیم و گفتیم اون بابای داخل هم باید خودشو سانسور میکرد ..بیا خوب شد؟؟؟ هی بنویس بنویس اینم نوشتن مرسی اه.