باید چیزی‌مینوشتم، از درد چیزهایی که دیدم لبریز شده بودم نون خوردن خودش رو به زور میتونست تامین کنه، بچه هاشو از کوچیک و بزرگ می فرستاد برای زباله گردی اما کیسه رو که دیده بود نتونست بود تحمل کنه و کیسه رو بین همسایه ها تقسیم‌کرده بود، بهش گفتم چرا اینکارو کردی... بغض کرد و دستم‌رو گرفت و برد توی کوچه تنگ و باریکی که از نگاه به درهای خونه میشد حدس زد که دست صاحبخانه مثل کوچه ی زندگیش تنگه
در خانه اول رو زد، در سفید رنگی بود که اینقد زنگ زده بود که تشخیص رنگ سفید در رو به سختی میشد متوجه شد، در باز شد، یک زن سالخورده در رو باز کرد و نگفته ظاهرش درد و رنجش رو فریاد میزد، همسرش پیر بود و بیمار و بعضی وعده ها جز گرسنگی چیزی نداشتند همسایه کناری به سختی نفس میکشید و حرکت کردن‌براش سخت بود، اون یکی فرزند معلول داشت و هر کدوم مشکلاتشون سر به فلک میکشید داشتم له میشدم، بار این همه درد با هم رو نمیتونستم تحمل کنم داشتم و سعی کردم زودتر دور بشم، توی فکر عمیقی بودم، یاد فلسفه یلدا افتادم و خامی و نادونی خودم که فلسفه ی آیین یلدای جمعیت امام علی که آیین یلدا در کوچه های فقر بود رو بهتر از هر نقطه ایران این مادر درک کرده بود ذهنم خسته بود، یکم بالا تر روی یک سکو نشستم و چراهای زیادی محاصره ام کرده بودن و هر کدوم یک چرا رو مطرح میکردن، چرا باید ایراد میگرفتم که چرا کیسه رو تقسیم کردی ؟ چرا باید یک عده انسان در این وضعیت زندگی کنن؟ چرا موقع انتخابات اینجا شلوغه و موقع مشکلات خلوت؟ چرا صحبتی از این چیزا توی جامعه و اینستاگرام نیست؟! تو چراهای خودم بودم و داشتم یقه به یقه با این حریف سنگین کشتی میگرفتم که یه پراید سفید ایستاد، دختر کوچک و زیبایی که حدود ۷ سال سن داشت و یک پلاستیک خوراکی بزرگتر از قدش دستش بود و خیلی با ناز و آروم به سمتم آمد، آیلار بود؛ دختر ترکی که توی محله ای عرب نشین از دور هم قابل تشخیص بود، حضور خانواده غیر عرب اونجا خیلی عجیب بود و هیچ وقت نفهمیدم چرا اومدن اینجا ساکن شدن. تکدیگری میکرد و همراه مادرش هر روز سر چهار راه یه محله بالاتر سر کار میرفت و عاشق درس خوندن بود کل خانواده اعتیاد شدیدی داشتن و پول تکدیگری خرج مواد پدر و مادر میشد و بچه ها جز کار نقش دیگه ای نداشتن، شاید حتی غذایی که میخوردن رو واسه جون داشتن برای درآمد بهشون میدادن دوید داخل و گفت عمو بیا... بیا داخل یک لحظه داخل رفتم، دفترش رو آورد و با صدای بچه گانه اش گفت عمو توروخدا بیا به من درس بده...مثل دختر بچه هایی شیرین زبون همسنش نگاه دلبرانه ای کرد و گفت خواهش میکنمممم اینقد قشنگ گفت که دوست داشتم همونجا بشینم و درس رو شروع کنم حرفش از همه چیزهایی که دیده بودم قوی تر بود، دفترش سفید سفید بود و هیچی توش نوشته نشده بود، گفت عمو همه مسخره ام میکنن و میگن تو بی سوادی و بی سواد میمونی. باید میرفتم و به خونه ی بالاتر میرسیدم، لبخند زدم و قرار روز چهارشنبه رو برای شروع درس دادم توی مسیر برگشت بعد از مدتها یه کنار ایستادم و نمیتونستم راه برم، سنگینی فکرهام رو داشتم روی ماهام حس میکردم یه خوره افتاده بود به جونم...چیکار کنم؟ باید چیکار کنم؟؟؟
