کمبودور

سرش را از پنجره بیرون کرد، بعد از مدتها طوفان هوا آفتابی بود، وقتش بود اندکی بیرون بزند و از هوای تازه استفاده کند، این فصل سال تنها فصلی بود که میشد در هوای بیرون به راحتی قدم زد و از آن اندکی لذت برد، جلوی کمد رفت، آنرا باز کرد در بزرگ سردخانه باز شد با قفل دیجیتال روی آن قرار داشت، رمز را وارد کرد و در قطور بزرگی با صدای بلندی باز شد، به داخل محوطه ی یخچال که نور سفید شدیدی آنرا پر کرده بود وارد شد، چندین قلاب قصابی از سقف آویزان بود و به هر کدام چیزی شبیه به تکه های از بدن انسان آویزان بود که درون پلاستیک ویکوم شده ی ماتی پوشانده شده بودند، روی یکی نوشته شده بود آب شش، روی یکی شش، روی یکی خاک شش، یکی کلیه فاضلابی، یکی کلیه سنگی، یکی معده تراریخته و...

ششها را گشت تا درون آنها یک شش معمولی با برچسب شارژ شده پیدا کرد، به سمت انتهای یخچال که محفظه ای که شبیه کپسولی بزرگ بود حرکت کرد، شش پیچیده در پلاستیک وکیوم شده را روی میز گذاشت و پای کامپیوتر نشست و یک کابل به آن وصل کرد که نوار رنگی درازی مبنی بر فول شارژ روی آن نقش بست، برنامه را باز کرد و شروع به وارد کردن کدهایی به کامپیوتر نمود، شش را با کابل برداشت و به محوطه پایینی کپسول وارد کرد و در قفسه ای کوچک را باز کرد یک قرص و یک مایع شبیه آب از آنجا خارج کرد و نزدیک دستگاه گذاشت، در دستگاه دراز کشید و محفظه دستگاه بسته شد و گازی سفید رنگ درون کپسول را پر کرد، سفیدی ای گاز به قدری بود که هیچ چیزی جز نور مداوم لیزر درون دستگاه چیزی دیده نمیشد، بعد از چند دقیقه در محوطه با صدا باز شد، به سختی چند نفس عمیق کشید و ستش را به لبه ی محفظه میفشرد تا بتواند نفس بکشد، به سختی خود را از دستگاه خارج کرد و یک قرص و یک مایع بی رنگ شبیه آب را نوشید کمی بهتر شد، چند نفس عمیق کشید و کمی آرام شد.

لباس چسبان و تنگش را که انگار متعلق به موجودات فرازمینی بود را در آورد و یک تیشرت ساده و شلوار جین به تن کرد و از محوطه خارج شد و در را با صدایی بلند دوباره بست و از خانه خارج شد.

در خیابان ها خاک زیادی از طوفان باقی مانده بود و دو کارگر در حال جمع آوری آن با بیل و گاری بودند، خاک به قدری زیاد بود که با این دو نفر جمع آوری خاک تا سال آینده به طول می انجامید، نگاهشان که میکردی نای کار کردن هم نداشتند، یه شهر خاک بود و دو کارگر و یک بیل و گراری، ماشین ها در کنار خیابان پخش شده بودند ماشین ها شبیه ماشینهای اوراقی میمانند که منتظر پرس شدن در دستگاه اوراق بودند، مشخص بود سالیان سال است آنجا رها شده اند و ماشین هایی که هر کدامشان داستانی برای خود داشتند حالا جایی برای پناه حیوانات بودند، یک دفعه صدایی بلند شد "اهم اهم، سلام به همه شهروندان شهر زیبا و باستانی ....روز زیبا و سرشار از شادیتون بخیر، خوشحالیم که در این موقعیت یکبار دیگر به لطف کمبودور کبیر همه ما از امروز تا چند روز آینده میتوانیم از هوای عادی لذت ببریم و اگر خدمات و زحمات مسئولین شهری و کشوری نبود همه ما همچنان محبوس در سراهای تاریک و غمزده ی خویش بودیم و از این بابت از همه آنها ممنونیم و همگی به لطف خدمات استثنایی و بی شاعبه ی کمبودور کبیر دست به دعا برمیداریم و برای سلامتی و طول عمر ایشان..." هنوز صحبتش تمام نشده بود که بلندگوی زنگ زده قدیمی که صدا را پخش میکرد با یک نسیم به زمین افتاد و صدای بوق کشیدن از بلندگو بلند شد و به سرعت خاموش شد، سالها بود اوضاع همینطور بود، فقط همین چند روز از سال میشد از خانه ها که حالا هر کدام تبدیل به پناهگاههایی برای زندگی طولانی مدت شده بودند خارج شد و در شهر بدون پوشش خاصی تردد کرد.

بر سر چهار راه ایستاد از زمانی که از خانه خارج شده بود جز آن دو کارگر هیچ کس را ندیده بود، وسط چهار راهی که جز باد عابر دیگری بر خود نمیدید ایستاد وبا حسرت به اطراف خود نگاه کرد، ساختمان های بلندی که روزی با زرق و برقشان حس زندگی را انتقال میدادند امروز فقط یک تکه سخت و بی جان ساخته شده از بتن و شیشه بودند که هیچ کس در آنها زندگی نمیکرد و باد میان آنها زوزه میکشید، در فکر بود که چرا کسی را نمیبیند که ناگهان صدای موتور های گشتی ها با جیغ بلندی که نشان از سرمستی سواران در فضا پیچید، این صدا میتوانست شروعی برای دردسر باشد اما میدانست که تا پایان زمان عبور آنها نباید کاری کند که توجهشان را جلب کند، صدا نزدیک تر شد، موتورهایی بزرگ با لاستیکهایی که غلاف های فلزی آنها را پوشانده بود و دسته فرمانهایی که شبیه شاخ گاو بود و صندلی ای که از چرم خالص گاو ساخته شده بود و بر آن موتورهای خاکی و وحشیانه چنان وصله بی قواره ای بود که حد نداشت، دونفر روی هر موتور نشسته بودند، یکی راننده که با کلاه ایمنی که ماسکی شیشه ای جلوی خود داشت و دیگری با عینکی مانند عینک شنا و سری کچل و بدون مو و تتویی عجیب و بزرگ شبیه به سوسک که از دور نیز قابل رویت بود و اسلحه ای که چنان سنگین و بزرگ بود که جابجا کردنش نیاز به چند نفر داشت ، خشکش زده بود و میدانست کوچکترین اشتباهی میتواند اشتباه آخر زندگی اش باشد، به چهار راه رسیدند، توقفی کردند با حالتی که حیوانی وحشی به شکار بی خاصیت خود می اندازد به آن نگاه میکردند، سوار نگاهی به او کرد، مثل حیوانی درنده خو بو کشید، کمی سرخود را پایین آورد و لبخندی از سر شرارت صورتش را شبیه به کفتاری گرسنه کرده بود سر داد و با سر و صدای زیاد و شلیک تیر هوایی دوباره به راه افتادند.

نفس راحتی کشید و به راه خود ادامه داد و مدام از خود میپرسید چرا هیچ کس را نمیبیند، به محله ای رسید که خانه هایی کوچک با ضایعات فلزی ساخته شده بودند و هیچ نظمی در جای خانه ها نبود، یکی عقب یکی جلو یکی کوچک و یکی بزرگ، اما عجیب که هیچ صدایی نمی آمد، ایستاد و اندکی به خانه ها نگاه کرد، هیچ صدایی جز زوزه باد نمی آمد، بذر مرگ بر فضا پاشیده بودند، با خود فکر کرد شاید هنوز در زیر زمین هایی هستند که در زیر خانه ها ساخته بودند. چند قدم جلوتر رفت، بوی لاشه تعفن برانگیز را میشد در همه جا شنید با سرعت به سمت خانه ها رفت با هر قدم بوی تعفن بلدتر میشد، با تمام وجود میدوید گویی میخواست کسی را از مرگ نجات دهد، در یکی از خانه ها را باز کرد، جسد زنی بدون دست راست در حالی که انگار میخواسته از چیزی فرار کند و بیرون بیاید جلوی در افتاده بود و حشره ها و کرمها صورتش را پوشانده بودند، کمی عقبر مردی بدون پا بود که موشها روی او چمبره زده بودند،ترس سراسر وجودش را گرفته بود، به سرعت به خانه بعدی رفت و خانه بعدی، انگار کل محله در هنگام فرار از چیزی مرده بودند...