پینگو

قسمت پنجم (قسمت آخر)

پینگو" گفت باید بگردیم اینجا پارچه و استخونهای کشیده و بلند پیدا کنیم، این تنها راه نجاتمونه"

بینگو خندید و گفت" اینجا پر از استخونه اما پارچه؟؟... شاید پیدا کنیم بیا بگردیم"

مشغول گشتن بین استخوانها و وسایل قدیمی بودند پینگو که با زور و تلاش جعبه ای را میکشید پینگو" گفت ایناهاش ایناها بینگو، پیدا کردم اینجا یه جعبه اس که توش چندتا پوست هست، جعبه قدیمی بود اما قدمتش مانند استخونها نبود مخصوصا که پوستهای داخل خیلی سالم به نظر میآمدند...

بینگو با چراغ پی سوز به سمت جعبه رفت و نور را روی پوستها انداخت..."اه خدای من روی پوستها یه سری نوشته اس! نگاه کن، نقاشی هم هست، نقاشی پنگوئن پرنده!!! هر دو مات و مبهوت همدیگه رو نگاه کردن، با خودشون فکر میکردن یعنی چطور این اتفاق افتاده؟ چه کسی این وسایل رو اینجا گذاشته ؟، پوستها پر بود از دست نوشته ها با معادلات ریاضی و نقاشی از پنگوئنی با بالهای بزرگ و کشیده که دقیقا برای پرواز ساخته شده بود داخل جعبه کمی هم طناب بود، گویی کسی تمام مسیر آنها را قبلا پیموده بود....

بینگو گفت" طناب ها و این نوشته ها رو کی اینجا گذاشته ؟! به نظرم کسی اینا رو اینجا آورده و بعدش رفته و شاید نتونسته برگرده و برشون داره اما هر کی بوده مثل تو دیوانه پرواز بوده" پینگو با کنجکاوی تمام نوشته ها را میخواند و دنبال استخوانهای مناسب برای ساخت بال میگشت، چندین روز بدون هیچ گونه غذایی هر دو مشغول ساخت بالها بودند و کار تقریبا آماده شده بود ...در انتهای کار یکی از پوستها یک امضا با اسم در زیر خود داشت، امضا جینگو! جینگو!!! پینگو با تعجب بینگو را نگاه میکرد از وحشت زده فریاد زد..."جینگو!!!!!!!! اینا مال پدرم بودن! پدرم اینجا بوده!!" زبانش بنده آمده بود مثل کسی که تازه زبان باز کرده باشد گفت" یعنی... یعنی اونم دنبال پرواز بود! "مکثی کرد و در فکر فرو رفت، یعنی پدر او هم مثل خودش دنبال پرواز بوده؟ چرا تا بحال کسی به او نگفته بود؟ ...دوباره در فکر فرو رفت انگار که از این جهان جدا شده بود، کشمکش عظیمی در مغز پنگوئن جاری شده بود، هم خوشحال بود که ندانسته راه پدرش را رفته است و هم ناراحت که چقدر دیر و در این نقطه و تنها از این مسئله آگاه شده است، به پدرش فکر میکرد و اینکه اگر بود چقدر زودتر میتوانست همراه پدرش به آرزوهایشان برسند، حسرت نبود پدر برایش تداعی شد و فکر میکرد که ناگهان گفت..."آره، پس بیگ پنگ برای همین از شر پدر خلاص شده بود، چون او هم در فکر پرواز بود و سعی داشت این خیال زیبا را عملی کند،اوهم فهمیده بود زندگی پنگوئنی بدون پرواز ذلت است اونم میدونست ما پنگوئن ها پرنده ایم میتونیم مثل همه پرنده ها پرواز کنیم آره درسته خودشه.... پس به خاطر پدرم هم که شده باید پرواز کنم، باید واقعیت رو به مادرم و بقیه بگم" پینگو مصمم شد و با قدرت و انگیزه دو چندان سعی میکرد که هرچه زودتر در اوج خستگی پرواز و نجات برای گفتن حقیقت به همه را عملی کند...

بالها آماده بودند، همه چیز مهیا شده بود اما چه کسی جرات داشت از آن ارتفاع بپرد؟ چه کسی جرات داشت چیزی مثل پرواز را در این وضعیت امتحان کند، بینگو که متوجه اضطراب پینگو شده بود گفت پینگو میتونیم هنوز منتظر بمونیم، حتما پیدامون میکنن مادرت و پدر مادر من حتما همه جا رو میگردن... پینگو اما لحظه ای بر ترس خود غلبه کرد و گفت آره ولی شاید هیچ وقت پیدامون نکنن و مثل این جمجمه ها ...

پینگو نشست و مصمم به بینگو گفت بالها رو ببند من پرواز میکنم، بینگو با شک و تردید بالها را روی بالهای کوچک پینگو بست و آنها را محکم کرد و زیر لب گفت"پینگو تو مطمنی؟" پینگو محکم بینگو رو بغل کرد و اشک تو چشمهاش جمع شده بود گفت " هر اتفاقی بیوفته تو بهترین پنگوئن سرزمین های یخی هستی"

بینگو گریه اش گرفت اما وقت پریدن بود، پینگو لبه شکاف ایستاده بود، پایین رو که نگاه میگرد پاهایش سست میشد و سرش گیج میرفت اما راهی نداشت، چه اینجا در بی خبری میماند تا بپوسد و ب جمجمه ها بپیوندد یا بپرد و از شانس خودش استفاده کند، چشمهایش را بست و به پرنده ی کوچکی که روی تپه برفی دیده بود فکر کرد و رقصش در آسمان را تصور میکرد و پرید...

با سرعت شروع به سقوط کرد، بینگو که حسابی ترسیده بود فریاد میزد بال بزن پینگو بااال بزن، پینگو اما ترسیده بود و نزدیک به سقوط به زمین بود

پینگو نفس محکمی کشید و چشمهایش را محکم فشار داد و با قدرت بالهایش را باز کرد، بالها در دوطرف کشیده شده بودند و هوا با سرعت از زیر آنها جریان پیدا کرد و ناگهان پینگو ارتفاع گرفت و شروع به پرواز کرد

بینگو از خوشحالی فریاد میزد"هورااا هورااا آفرین پینگو آفرین پینگو تو موفق شدی...تو موفق شدی" پینگو دور غار میچرخید و از خوشحالی فکر میکرد خواب میبینه، با سرعت به این طرف و آن طرف پرواز میکرد خنده های از ته دل و جیغ های بلندش تو یدل غار میپیچید و با سرعت از جلوی بینگو رد میشد، انگار دوست نداشت این پرواز پایانی داشته باشه....در ورودی غار به سختی فرود آمد و فریاد میکشید دیدی بینگو دیدی بینگو ما موفق شدیم ما تونستیم، انجامش دادیم...

بینگو فریاد زد" برو و به همه بگو" پینگو گفت "دوست من به زودی برات کمک میارم، فقط یکم دیگه" این را گفت و از در ورودی غار خارج شد، با سرعت به سمت تپه بلندی که از بالای ان پرندگان را نگاه میکرد حرکت کرد، بالای تپه ایستاد و با سرعت شروع به دویدن کرد، بالهایش را باز کرد و به پرواز در آمد...لذت پرواز و حرکت باد در میان پر هایش اینقد برایش لذت بخش بود که دوست نداشت هیچ وقت دوباره فرود بیاید و بالای سر گله پنگوئن ها خودنمایی میکرد

گله با تعجب آسمان رانگاه میکرد، آه خدای من یک پنگوئن پرنده، چطور ممکنه، یک دفعه یک نفر فریاد زد "اون پینگوعه اون پینگوعه بلاخره موفق شد" همه کسایی که مدتها او را مسخره کرده بودند با بهت و تعجب چیزی میدیدند که باورش برایشان ممکن نبود، پینگو داشت پرواز میکرد، بیگ پنگ که از دور شاهد ماجرا بود حسی میان ترس و تعجب داشت، باورش سخت بود که این پنگوئن سمج این طوری سر سخت بود"این پینگو چطور خودش را نجات داده" به سرعت به سمت خانه اش حرکت میکرد تا راهی برای فرار پیدا کند که پینگو با سرعت به او نزدیک شد و ضربه ای به او زد و مجدد اوج گرفت و اندکی بالاتر فرود آمد، همه گله از این اتفاقات بهت زده بودند و کسی جرات نزدیک شدن به پینگو و بیگ پنگ را نداشت، پینگو با غرور و اعتماد به نفس از کاری که انجام داده به سمت بیگ پنگ آمد ، پنگوئن ها دور بیپ پنگ جمع شده بودند

پینگو با سرعت به سمت بیگ پنگ اومد و گفت" تو مسئول مرگ پدرم هستی، تو اون به عمق بردی و اونجا تحویل اون موجودات بدجنس و خونخوار دادی" بیگ پنگ که حسابی ترسیده بود بلند شد و در حالیکه با هر قدم پینگو عقب میرفت تکرار میکرد نه اینطور نیست اون دیونه شده اون دروغ میگه جینگو دوست من بود، پینگو اما داستان غار و شکاف و ماجرای پوستهایی که در بالهایش داشت برای همه تعریف کرد و برای نجات بینگو درخواست کمک کرد، نرهای گله به سرعت بیگ پنگ را دستگیر کردن و به سمت غار حرکت کردن، بینگو آنجا منتظر بود و با دیدن گله خوشحال و متعجب فریاد زد" همه برای نجات من اومدین؟! " و با غرور سینه خودشو جلو داد و لبخند رضایت سر داد پینگو از میان جمعیت گفت "آره دوست من همه برای نجات تو اومدیم" پینگو نقاشی های داخل غار و جمجه ها و تمام پوستها را به اعضای بزرگ گله نشان داد و داستان پنگ اول و بالهای بزرگش را برای همه تعریف کرد و همه گله از خیانتی که بیگ پنگ و اجدادش به پنگوئن ها کرده بودند مطلع شدند

از آن روز به بعد پنگوئن ها دوباره سعی بر پرواز و بازگشت به اصل زندگی خویش را آغاز کرده و پنگوئن های زیادی نام توله های خود را پینگو نهادند و افسانه هایی از قهرمان خود ساختند.

قصه ی ما به سر رسید نوشتن به آخر نرسید