خواندن ۶ دقیقه·۶ سال پیش

پینگو

قسمت سوم

اما پینگو انگار با دیدن نقاشی ها داشت در دل تاریخ سفر میکرد، روی دیوار پر بود از تصاویر قدیمی که به نظر میرسید تاریخ حضور پنگوئن ها در جهان بود از زندگی امروزی تا سالیان قبل و اولیه...از روزهایی که جثه های بزرگتری داشتن تا زمانی که تونسته بودن لاکپشت ها رو رام کنند و سوارشون بشن... پینگو با دقت و پیگیری به دنبال کردن نقاشی ها ادامه داد که اولین نقاشی اورا میخکوب کرد... پنگ اول... وای آن همان چیزی بود که فکر میکرد، یک پنگوئن غول پیکر که هم میتوانست پرواز کند و هم میتوانست شکار کند....تصویر پرواز برایش مثل حل بزرگترین معما بود، یکدفعه جیغ و فریادش از سر هیجان بلند شد... بینگوی بیچاره که کلی ترسیده بود با هر بدبختی ای بود خودش را داخل شکاف کشید و گفت چی شده پینگو؟ تو خوبی؟!!! چیزیت شده؟! بهت حمله کردن؟! کی اونجاست؟ بهتره با من طرف بشی و با پینگو کاری نداشته باشی

پینگو با خنده گفت "دیدی گفتم؟ دیدی گفتم ما باید پرواز کنیم؟ دیدی گفتم ما نباید به این زندگی تن بدیم؟ بیا ... بیا نگاه کن، تصویر پنگ اولو ببین، پروازشو ببین، زندگیشو ببین... وای خدای من میدونستم ما باید پرواز کنیم و این مدرک باعث میشه همه به من ایمان بیارن"... با هیجان و خوشحالی گفت "دیگه کسی حق نداره مسخره ام کنه و همه میفهمن حق با من بوده" ....انگار جان تازه ای گرفته ای بود و حس یک محقق که بزرگترین اختراع را کشف کرده بود داشت یا شاید حس یک کاشف از کشف جزیره ای جدید هرچه بود حس نابی بود که حسش رو نمیتوانست کنترل کند و مدام با هیجان بالا و پایین میپرید و صحبت میکرد...

به سرعت از شکاف خارج شد و گفت "بینگو زود باش باید بریم" بینگوی بیچاره به سختی از شکاف خارج شد و با زحمت به دنبال پینگو راه افتاد..."کجا میریم؟ پینگو جواب بده؟" پینگو که چهره اش مثل سرباز مامور اجرای حکم بود قاطعانه گفت "پیش بیگ پنگ، اون حتما باید اینجا رو ببینه" و در برفها به حرکت پنگوئنی خودش ادامه داد...

بیگ پنگ پیر پنگوئنی بود که رییس گله به حساب می آمد، پنگوئن سرد و یخ کشیده ای، قد بلند با بالهایی قوی و منقاری که میتوانست هر یخی رو بشکند و سینه ای برجسته و کشیده و پاهایی که یکی اش را در مبارزه با شیرهای دریایی از دست داده بود و با مرجانهای دریایی برای خودش پای مصنوعی درست کرده بود و وقتی راه میرفت صدای خشن مرجانها را میشد شنید

بعد از آن جنگ و چند باری که گله را از دست خطرات حمله کوسه ها و آب شدن یخها و کلی خطر دیگر نجات داده بود به او لقب بیگ پنگ را اده بودند و اینقدر این اسم را تکرار کرده بودن که کسی اسم واقعی بیگ را نمیدانست

به در خانه ی زیبای بیگ پنگ رسیدن... پینگو با شهامت و قدرت تمام در زد، بینگو با استرس گفت" یواش پینگو، یواااش، مگه میخوای راهمون نده"

پینگو اما گوش نمیکرد و کلی هیجان داشت، صدای پیر و خسته ای از پشت در فریاد زد" مگه کوسه ها حمله کردن ک اینجوری در میزنی"... در را باز کرد... با وجود پیری هنوز ابهت خودش را داشت، نگاهی به پایین انداخت و گفت "هییی جوونها شما اینجا چی میخواین؟!! پینگو چقدر بزرگ شدی، شبیه پدرت شدی...هاهاها ... بیاین داخل بیاین داخل بچه هاااا"

داخل خانه ساده بود و پر از کتاب و وسایل قدیمی.... سادگی خانه پینگو و دوستش را متعجب کرده بود اما آنها برای کار مهمتری آمده بودند، صحبت در مورد شکاف داخل غار...

بیگ پنگ در حال ریختن آب میگو برای مهمانهاش بود که گفت" چند سالی بود شما رو ندیده بودم، راستی، مادرت چطوره؟ بعد از اون حادثه برای ... مکسی کرد... دیگه ندیدمش..."

پینگو گفت "ممنون، خوبه اما ما برای کار دیگه ای اینجا هستیم آقای بیگ پنگ عزیز، ما اینجاییم چون چیز تازه ای کشف کردیم"

بیگ که به نظر پیر فرهیخته ای میرسید با آرامش و پذیرش تمام گفت" بگو فرزندم، حتما موضوع مهمیه که اینقدر عجله داری بگیش"

پینگو در حالی که از فرصت به دست آمده خوشحال بود و از خوشحالی با بالهاش بازی میکرد گفت" بله آقا، راستش من و دوستم بینگو چند وقت پیش یک غار رو همین اطراف پیدا کردیم که مواقع تنهایی به اونجا سر میزدیم تا اینکه امروز یک جمجه ی بزرگ از بالای دیوار توی سر دوستم افتاد و فهمیدیم یه چیزی بالای دیواره غار هست، اونجا یه شکاف بود، اونجا پر از جمجه و وسایل قدیمی بود و روی دیواره هاش نقاشی های قدیمی" (پینگو همین که از شدت هیجان بالا و پایین میپرید و داستان را تعریف میکرد یه لحظه متوجه ناراحتی چهره بیگ پنگ شد) کمی مکث کرد و با حالتی بین ترس و گیجی گفت "بهتره خودتون با ما بیاین و بیبینید اونجا خیلی عجیب و قشنگه و تازه نقاشی پینگ اولم اونجاستتتت"

این را که گفت بیگ محکم از جاش بلند شد، میشد عصابیت رو توی چشمای بزرگ و سوراخهای بینی جمع شده اش دید، به سمت پینگو اومد و گفت" این خیالات احمقانه رو همینجا تمام کن بچه، دفعه بعدی از این حرفها بزنی منقارتو میکنم و میندازمت جلوی خرچنگها!!!"

پینگو و بینگو از ترس خشکشون زده بود و نمیدانستند چه اتفاقی افتاده است و از رفتار رفتار بیگ پنگ متعجب شده بودند، اما جرات تکان خوردن نداشتند.... بیگ پنگ کمی آرام شد و گفت "آب میگوهاتون رو بخورید و زود به خونه هاتون برگردید... دیگه هم پاتون رو اونجا نمیذارید"...پینگو و بینگو ترسیده بودند و متعجب بیگ پنگ را تماشا میکردند... پینگو اما تمام چیزی که از زندگی میخواست را پیدا کرده بود و نه میخواست و نه میتوانست رهایش کند چرا که کل زندگیش را در پرواز میدید... مکثی کرد، آب منقارش را قورت داد و سعی کرد به ترس خودش غلبه کند و با صدای بلند گفت" ولی اونجا پر از نقاشیه و پنگ اول بال پرواز داشته...بیگ پنگ یک لحظه از جسارت پینگو تعجب کرده بود و یک قدم به عقب رفت... پینگو به خودش آمد و متوجه زیادی روی خود شد... بیگ پنگ سعی کرد کمی سیاست به خرج بدهد و گفت" بچه های عزیز حالا که مطمنید پس بشینید تا باهم به اونجا بریم، مطمنا چیز مهمی بوده که شما اینجوری ازش صحبت میکنید"... پینگو خوشحال از اینکه بلاخره توانسته یکی را پیدا کند که حرفش را گوش بدهد قند تو دلش آب شد اما کمی دلش میترسید و دلیل عصبانیت اولیه بیگ پنگ رو نفهمیده بود ... خودش را جمع و جور کرد و منتظر بیگ پنگ شد...

بیگ پنگ در را بست و سه نفری باهم به سمت غار حرکت کردند.... پینگو در مسیر راجع به پدرش پرسید، "آقای بیگ پنگ مادرم گفته پدرم در آخرین شکارش همراه شما بود، اما ... اما دیگه برنگشته"

بیگ پنگ سری تکان داد و گفت "بله خوب یادمه، اون پنگوئن شجاعی بود و از هیچی نمیترسید و آخرشم همین نترسیش باعث شد توی جنگ با چندتا شیر دریایی جون خودشو از دست بده... واقعا مرد شجاعی بود و حیف شد"